De oldtimers...

Hierna enkele beelden van "dingen" die niet voorbij zouden mogen gaan. Maar het toch doen. Evolutie is echt niet te stoppen. Eén van de motivaties van de fotografie: vereeuwigen van die zaken waar je lyrisch van wordt. Al is het scheppen van proza niet aan mij besteed. En alvorens de ultieme oltimer liedjes op u los te laten , nog enkele andere items.

Bakharing met ajuinsaus en aardappelen...Zoals moeder het vroeger klaarmaakte: het eten van den armen mensch. With a little help from my friend (Marco Polo). Vond het recept niet van de ajuinsaus. Maar dank aan internet was er een onmiddellijke hulp. En het smaakte er nog beter om. Of was het toch de kookunst van een amateur?

 

Eerst twee "Mechelsche schonen" om de overgang naar de volgende oltimers wat op te fleuren. Onder de kathedraal, en kort bij het bisdom, waarmee ik geen bijbedoelingen heb (maar toch het vermelden waard) was er een verzameling van oltimers te bewonderen. De ene al mooier en "older" dan de andere. Ik haal er maar twee uit, omdat ze een emotionele waarde hebben voor mij. U zal wel raden waarom.

Steamy windows in de Fuego en de Volkswagen. Meer commentaar hoeft er niet bij. Maar: het verleden is voorbij... Forever...Al is niets eeuwig. Of toch?

Het regende nog niet toen ik in Mechelen vertrok richting

En hier waren dus wel "steamy windows". Om welke reden ze veroorzaakt werden, laat ik maar in het midden. Ik zat tenslotte op een stoomtrein. En die produceren nu eenmaal stoom. Maar het 175 jarig bestaan van de Belgische Spoorwegen mocht ik toch niet aan mij laten voorbijgaan. Of wel?

Zoals achteraf zou blijken werd Ciney op dat eigenste ogeblik getroffen door een waterballet wat zijn gelijke niet kent. De aangedampte ruiten logen er niet om. En als overmaat van ramp moest ik de hele rit, heen en terug, (tot "Purnode" wat in mijn oren hemelsmooi klonk, als je het de Waaltjes hoorde uitspreken) nog in tweede klasse zitten. U kent mijn voorbehoud daartegen van een vorige blog.  Teveel volk op de trein. Het viel op dat er in Wallonië terug veel kinderen geproduceerd worden. Wellicht zullen ze hun pariteit in kamer en senaat dan over een paar jaar toch wel gaan verdienen. Ik eindig maar met een paar "specials van de Maneblussers-toren. 't Is en blijft ook een mooi Gotisch kunstwerk. Ondanks de drilboren van de G.P. 

 

Met de hoop dat de kerktoren van Ciney en de kelders vlug mogen hersteld worden.

T.C.

Wolfgang Amadeus Mozart--Eine Kleine Nachtmusik

An der schönen blauen Donau (Danube Waltz) -Vienna 2010 - New Year Conce...

Radetzky March-Vienna 2010 - New Year Concert 2010

De absolute top...

Ik wou het nog wat uitstellen, maar met deze "opklaringen gevolgd door buien", dien ik af en toe naar binnen te vluchten. Verder geen bespiegelingen over onzichtbare Perseïden (heb dus dit jaar geen wens kunnen doen... Die komen toch nooit uit.) of die mooie zomer die weer voorbij is (komt volgend jaar toch terug). Doe maar wat aan "nazomeren" op deze blog. Nu "de sfeer goed is" is het ogenblik aangebroken om de "vele" lezers van deze blog mijn "top van de toppers" bekend te maken. Eerst even een wijziging van de spelregels. Ik weet het: het is niet prettig als in de loop van het spel de spelregels gewijzigd worden, maar de laatste tien jaar heb ik niets anders meegemaakt. En dus behoud ik mij het "recht" (In België is dat zo krom als de Bochel van Notre Dame in Parijs") voor om de spelregels te wijzigen. Niemand zegt dat ik slaafs de gebruiken van "Radia Gaga" moet volgen. We leven nu eenmaal in een zeer democratisch land (understatement!). Op één komen er zes nummers te staan. Drie "modernen", drie oldtimers en drie "klassieken". Eigenlijk zou ik er zes moeten zetten, maar na deze toptien heb ik wel nog wat anders in petto. Om diegene die op een onrechtvaardige, wegens "subjectiviteit", uit de toptien "gevallen" zijn, toch nog enige eer te bewijzen. En aangezien er geen politiek nieuws is - de Walen zijn gematigd optimistisch, Vlamingen let op uw kippen - hierna de top der klassieken. Schematisch wordt het dan zo: 1 Klassiek a, b en c ;

2 Oldftimers a, b en c ;  3 Modernen a, b en c. 't Is niet om het u moeilijk te maken lieve lezer en/of lezeres. 't Is gewoon om in orde te zijn met mijn geweten. Mocht ik plots afscheid moeten nemen van dit aardse bestaan, wil ik dat in eer en geweten doen en met een open vizier. In zoverre mijn ogen zich nog zullen kunnen openen. Maar da's een zorg voor later.

Ik laat nu ook a, b en c achterwege (kan u nog volgen?) omdat ik vind dat voor deze werken geen rangschikking kan gegeven worden. De enige zekerheid is dat het hier over de klassieke werken gaat. Die over 200 jaar nog even erg in trek zullen zijn. Uiteraard zit Mozart er in. Niet dat ik nu nog depressief ben, maar zijn muziek zou helpen tegen depressiviteit. Ook hij was een complexe persoonlijkheid. Waarmee ik verder ook weer niets wil zeggen. Die sterven nu eenmaal in eenzaamheid, verlaten door alles en iedereen. Of dat terecht was laat ik maar in het midden. De geschiedenis heeft het tegendeel bewezen.

De drie "klassieken" volgen hierna.

T.C.

2 / 1 : Fixkes - kvraagetaan

2 / 2 : ABBA Dancing Queen 1976

2 / 3 : Johann Strauss II. - Geschichten aus dem Wiener Wald (Walzer, op.325)

3 / 1 : Radio Ga Ga

3 / 2 : The Rolling Stones - Paint It Black

3 / 3 : Wolfgang Amadeus Mozart - Piano Concerto No. 21 - Andante

4 / 1 : Madonna - Like A Prayer

4 / 2 : Billy J Kramer & The Dakotas - Trains And Boats And Planes

4 / 3 : Sabre Dance - Aram Khachaturian

De toptien...

Toevallige lezers hebben het wel gemerkt: de muziek haalt de bovenhand op de teksten. 't Gaat vlot om YouTube'rs over te hevelen naar deze blog. Die de mijne is. Mochten deze transacties kwaad bloed zetten bij Sabammers en andere auteursrechtenorganisaties: 99,99 % van de overgehevelde nummers heb ik allemaal op vinyl of c.d. Sommige zelfs nog op steen (Edith Piaf). Dus er zijn wel degelijk auteursrechten betaald. En tenslotte wordt deze blog niet door iedereen gelezen, blijft het een "intiem" contact op huiskamerniveau. Darwin maakte ook aantekeningen in zijn (b)logboek, dus mag ik er wel muziek aan toevoegen. Niet dat ik mij verder  mag vergelijken met de basislegger van het Evolutionisme. Maar een mens heeft behoefte aan andere mensen waar hij kan naar opkijken. Daarom hoef je je nog niet op dezelfde hoogte te wanen. Zo! Da's allemaal uitgeklaard. Laatste woordje over de "Toptien".

1. 't Is niet "...allertijden". Ik moet teveel goede nummers uitsluiten. 't Is dus te beperkt. Kies de nummers  een beetje in functie van wat er zich in de voorbije periode in mijn leven heeft afgespeeld. Je zou ook kunnen zeggen "de stemming van de dag". Maar da's dan ook weer te simpel. En aangezien ik bestempeld wordt als een "complexe persoonlijkheidstructuur" hebbende...Dan maar zo.

2. Zoals Darwin onderclassificaties vond, zo staan er drie (a, b en c) op één rij. Ik bedoel op één plaats: modern (min of meer) op a. Oldtimer op b. Klassiek op c. 't Is maar dat u het allemaal weet en zou kunnen volgen. Zo complex ben ik dan ook weer niet. Denk ik. Maar anderen zullen er wel een etiket op plakken.

Na de vreugde van het B.K. Beach, gaan de Liesen (of zijn het "Liezen") voort op de ingeslagen richting. Morgen spelen ze voor een plaats in de halve finale van de World Tour in Kristiansand (Noorwegen). Ik hou u verder op de hoogte van de prestaties van mijn trots...Toch nog altijd een beetje "mijn". Volgens de genen toch. In zoverre men het mij toelaat om er "trots" op te zijn. Daarom een fotootje, vers van Kristiansand. De I.T. staat voor niets. Echt voor niets. Dit is een foto van deze namiddag. Begin 1900 moest er ettelijke minuten geposeerd worden voor een foto. Hier en nu staat deze foto al op papier en kan ze onbeperkt vermenigvuldigd worden...Een wonder der techniek...'t Is een mirakel (hm). Heb wel eerst een briefje (lees mailtje) moeten doen naar de F.I.V.B. omdat ik vond dat in de "Photogallery" het Belgische team gediscrimineerd werd. Da's nu gelukkig gedaan. Maar ook da's een wonder der techniek: de postkoets van Turn und Tassis deed er vroeger 14 dagen over om van Oostenrijk naar Brussel te rijden.
 Met de brieven. Als deze dan nog terug moesten.... 

De lezers moeten het haar maar vergeven: tijdens de inspanning trok ik ook zo'n smoeltjes. Haar mama trouwens ook. Dus die genen hebben elkaar versterkt. Niets aan te doen. Na een dipje de voorbije tornooien komt er nu wellicht weer een topje. That's life.

Nu één en ander uitgelegd is over het hoe en het waarom, moet ik deze blog helaas verlaten. De dokter heeft mij "aangenaam" verrast door te zeggen dat ik een "theaterknie" heb. Kan dus niet lang meer blijven stilzitten. Kon ik dat daarvoor dan? Het kan  allemaal nog bij de geplette mediale meniscus. Zolang de laterale linkermeniscus nog wat als schokbreker dienst doet (hoe lang nog? en: Je wordt oud Papa!) zullen we nog altijd wat kunnen bewegen. That's life.

Met mijn verontschuldigingen dat ik wat veel aandacht besteed heb aan het "geslacht Van Breedam". Zal vanavond extra geconcentreerd naar het nieuws kijken, om er dan morgen flink tegenaan te gaan. In afwachting wil ik nog dit meegeven: men kan nu blijkbaar tien jaar op voorhand zeggen of iemand Alzheimer zal krijgen of niet. Maar wat als hij of zij dat over tien jaar dan vergeten is? En is die wetenschap een vooruitgang? We'll see. (Sorry voor mijn Anglicanismen, maar ik kan het gewoon niet laten).

Take care,

Luigi. 

5 / 1 : Vaya Con Dios - Heading for a Fall

5 / 3 : Gerard Joling - No More Bolero's

5 / 2 : THE KINGSTON TRIO- " TOM DOOLEY "

6 / 1 : Bryan Ferry - More Than This

6 / 2 : Mary Hopkin ~ Knock Knock Who's There 1970

6 / 3 : Candy Dulfer Lily was here ( LIVE, HD )

B.K. Beachvolleybal 2010...

Waar een vader, ondanks alles, toch nog altijd trots en fier op is.

Zeer dikke proficiat voor de vierde titel van de twee Liezen.

7 / 3 : LA TRAVIATA - Drinking Song

7 / 2 : LIMAHL Neverending Story 12" Mix [1984]

7 /1: Roxette - It Must Have Been Love

8 / 1: 'Titanic' Theme Song

Nu Laura Dekker aan haar solotocht rond de wereld mag beginnen, is deze song duidelijk op zijn plaats. Uiteraard hoop ik niet dat Laura hetzelfde lot als de reizigers op de Titanic zal moeten ondergaan. Ze heeft het al moeilijk genoeg gehad om de rechtzaak te winnen. Waarom willen mensen steeds maar opnieuw anderen hun wil opdringen? Bedenking die ik ook gemaakt heb als ik op de Jeugdrechtbank van Hasselt het dossier voor het omgangsrecht met mijn kleinzoon ben gaan inzien. Maar aangezien deze procedure loopt zal ik er hier verder niet veel woorden aan besteden. Blijkbaar zijn alle middelen goed om mij slecht te maken: psychopaat, dronkaard, manipulator,  complexe persoonlijkheid...Dan moest ik eigenlijk wel lachen: complexe persoonlijkheid. Wie is dat niet? En: is dat dan een misdaad? En: moet ik daar eeuwig voor gestraft / gediscrimineerd  worden? Ondertussen weet ik het wel: in een goede familie zegt men alleen goed dingen van elkaar. In een slechte kijkt men alleen naar de slechte eigenschappen van de leden. Goed, het weze zo. We zullen zien wat de Jeugrechter ervan vindt.

De katholieke Sint-Niklaaskerk van Eupen (1721 - 1729). Het onderste deel van de rechtertoren is van de twaalfde eeuw. Heb altijd twee gevoelens/bedenkingen als ik Eupen binnen rijd. De torentjes doen mij steeds aan het Kremlin  denken en, twee, waarom moet er een parlement en bijhorende politiekers betaald worden in zo'n klein landsgedeelte, waar men naast Duits ook evengoed Frans spreekt. Als ik dan zie hoe die rechtertoren gerestaureerd is...Lapwerk gewoon. Eén politiekerwedde minder en die zwarte strook had men in gelijkgekleurd koper kunnen maken. Vroeger moest ik er soms gaan coachen en later gaan supporteren voor Liesbet (toen ik dat nog mocht). Het was, en is, voor mij nog altijd een pittoresk stadje. Waar men op de terrasjes zelfs Nederlands praat. Uit noodzaak omwille van de vele Nederlands toeristen. Veel meer tijd hadden ik niet om foto's te maken (alweer?!). Ik kom er nog wel eens, en dan haal ik die schade zeker in. Was trouwens niet echt tevreden over de belichting. Duidelijk dat de zon over haar hoogtepunt is. En nu de zomer ons verlaten heeft, komt die drang naar de Middellandse Zee weer volop boven drijven... Maar eerst is er nog het Belgisch Kampioenschap Beachvolleybal...In Knokke...

8 / 2: I Got You Babe - Sonny and Cher Top of the Pops 1965

8 / 3: Zucchero - Va Pensiero

Bobby Hebb "Sunny" (1966).

9 / 3: BOLERO-RAVEL

Als klassiek werkje in deze toptientrilogie kan ik niet voorbij aan de Boléro van Ravel. En als het door André Rieu uitgevoerd wordt zeer zeker niet. Het doet mij denken aan een actrice, waarvan ik de naam niet onmiddellijk uit mijn kleine hersenen kan halen (komt wel). Haar man was de regisseur van "Bo". Of was het iets met "Ten"? Zal dadelijk even Googelen en dan vind ik het wel. Maar nu een stop inlassen...Dorst! Columbus heeft zijn "b-log-boek" ook niet in één keer geschreven.

Tot op acht.
Take care.

9 / 2: Will Tura - Zijn Mooiste Nummers Met de Songteksten (zie beschrijving).

De nummertjes zijn niet direct mijn keuze, maar 't zijn wel mooie teksten. Het heeft de selectie wat gemakkelijker gemaakt. Zeer dikke proficiat aan Artur Blanckaert met zijn zeventigste verjaardag.

9 / 1: Cher - If I Could Turn Back Time [Official Music Video] [HQ]

Als bewijs dat ik graag naar het verleden kijk...Wellicht ook, of meer, naar Cher. Maar blijf het een speciale song vinden. Over de clip geen kwaad woord. Op de negende plaats dus.

Back in Time...

Deze aflevering in mijn weblog gaat over vroegere tijden. Voor een Kreeft is dat niet vreemd. Die houdt van het verleden. Al kijkt dit specimen, misschien soms wat teveel, ook naar de toekomst. Maar grote filosofen hebben ooit gezegd dat je maar vat krijgt op de toekomst als je het verleden goed kent. Meteen is mijn geweten weeral gesust. Bovenstaande foto werd genomen in een eersteklassewagon van de N.M.B.S. Wat voor mij, in mijn studententijd, onbetaalbaar was. Daarom zat ik steeds in volgend compartiment.

Nee, het was steeds tweedeklasse. Houten banken, die op de lijn Mechelen - Leuven in Muizen al pijn deden. Ook al waren ze voorzien van een "lagerugknobbel". Deze lijn was, back in time, niet direct een non-stopverbinding. Soms waren er omleidingen langs Soignies (Zinnik in 't Nederlands) als ik te lang bij "mijn lief" gebleven was. Jammer dat zoiets later niet als "verzachtende omstandigheid" door de betrokkene kon gebruikt worden. Maar toen "was geluk heel gewoon"...

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb mij  op het "allez-retour"-ritje Puurs - Baasrode niet echt verveeld.

Met dank aan de "Belgische vrienden van de Stoomlocomotief" die ervoor zorgen dat dit patrimonium niet voor ons en onze kleinkinderen verloren gaat. Inclusief de steenkoolverbrandingrook van de stoomtrein in de wagon. Maar 't was warm en dus konden alle ramen open.

In het naar huis rijden kon ik mijn stram geworden ledematen (van het lange  zitten) nog even uitstrekken in en rond het Fort van Liezele. Tijdens het Interbellum (1918 - 1939) deel uitmakend van de tweede fortengordel rond Antwerpen. Buitenlandse vrienden vinden dat wij als Vlamingen teveel noten op onze zang hebben. Volgende foto's bewijzen dat er in die periode, in hartje Vlaanderen, geen plaats was voor het Vlaams. De arme fransonkundige boerenjongens die in het leger dienden, moesten hun weg in het Frans vinden. 't Is dus ooit anders geweest. Maar misschien is "Madame Non" het keerpunt in deze evolutie. Al zullen vele Vlamingen zich dan wel willen omdraaien in hun graf.

Of ze Engels kenden weet ik niet...

Het zwaluwgezinnetje trekt zich niets aan van Vlaams of Frans. Gewoon doen. Kan hen geen ongelijk geven. Ze hebben het al zo moeilijk in deze gewesten. 70 % minder...'t Was de eerste zwaluw die ik zag, dus mijn lente gaat beginnen. Ook al laat de zomer het afweten. Hoop doet leven. Wat mij zonder al teveel moeilijke woorden bij Will Tura brengt: 70 jaar. Nog steeds joggend en op de planken. Dit kan ik dus niet laten voorbijgaan.  Verwijs daarvoor dan ook graag naar mijn toptien. Zoals geweten laat "Blogger" niet toe dat de overhevelingen van YouTube in één artikel opgeslagen worden. Dus maar over naar 9/1, 9/2 en 9/3. Niet noodzakelijk in die volgorde.

Take care,

Luigi.

10 / 3 : De toptien/één...

Eindelijk is er dan een begin van "mijn" toptien. Hij wijkt een beetje af van wat we met de regelmaat van een klok op de diverse radiozenders te horen krijgen. Eerst en vooral is er het individuele karakter van de samenstelling. De gekozen liedjes zijn, op één of andere manier, belangrijk geweest in mijn leven. Heb er mij dikwijls moeten aan optrekken. Zonder in melancholie te vervallen. En aangezien er zo veel zijn, heel veel, staan er drie op tien. Voor een gewone toptien moet ik teveel mooie songs van sterke uitvoerders "weggooien". En dat vind ik teveel oneer voor het lied. Waar nodig zal er een verklaring bij gegeven worden. Maar, meestal spreken de woorden voor zichzelf. Helaas, na controle, lijkt Blogger mij niet toe te staan om de drie songs op de tiende plaats  in één bericht te publiceren.
Voor alle duidelijkheid:
10/3: Andrea Bocelli - Partiro Con Te
10/2: Edith Piaf - Non, Je Ne Regrette Rien
10/1: Fleetwood Mac - Little Lies.
Veel luister- en leesplezier.

10 / 2 : Edith Piaf - Non, Je ne Regrette Rien (LIVE 1962!!!!)

10 / 1 : FLEETWOOD MAC LITTLE LIES

Bij Fleetwood Mac is de keuze zeer moeilijk geweest. Het is de clip en de actualiteit van deze week, samen met Stevie Nicks, die het gehaald hebben. De leugens in Frankrijk in het l'orealschandaal, de leugens in België over Noord of Zuid- Afganistan door het ministerie van defensie. En verder de leugens in mijn leven niet te vergeten. Neemt niets weg van de schoonheid van clip en song. Dat Liliane Betencourt, de rijkste vrouw van de wereld met 40 miljard (jaja: MILJARD) Euro de Franse fiscus nog bedriegt, en dus ook liegt, zal de kwaliteit van "Little Lies" niet doen verminderen. So: enjoy.

Take care.

Luigi. 

Nee ik heb nog niets begrepen....(het "Elfje")

Op elf, en dus buiten de toptien, "Naast Jou" van Lennart en Boudewijn, die het hier samen zingt met Ernst Janz. In de schouwburg van Gouda, bij zijn zestigste verjaardagtournee, veertig jaar op de planken. Lied ook gekozen omwille van het decor. Doet inderdaad aan elfjes denken. De tekst hoeft geen verdere verklaring. Zeer toepasselijk.

Na de Allianz Arena mochten we in één ruk naar Aarlen rijden. De zeer rustige provinciehoofdstad van Luxemburg. Waar we meestal voorbijrijden als we naar...Luxemburg trippen. Niet dat ik mij tot Aarlen aangetrokken voel, gezien bepaalde voorgaanden, al waren de mensen er zeer vriendelijk en heeft de Maitdrank zeer gesmaakt. Ook al was het maar eenzaam op de tafel. 2,50 € of 100 Bef. lijkt mij dan weer wat veel en wellicht niet opgenomen in de boekhouding. Maar wie geeft daarom op een weekend.

Alvorens verder te gaan, even mijn reisgenootje voorstellen. In afwezigheid van onze betreurde vriendin Dixie. Zij fungeert dikwijls als co-piloot, en met haar voorpootjes op de deur, verkent zij graag de omgeving: Simba. In mensenjaren gerekend is zij tien jaar ouder dan ik en weet dus wat "zestig" betekent. Al voelen we dat beiden niet echt aan als we, vrij en vrank, de natuur of de steden intrekken.

Begrijp soms niet goed hoe alles normaal kan functioneren in zo'n klein hondenlichaam. Maar het kan blijkbaar. Zij heeft de laatste tijd al wat stapjes in de wereld gezet. En doet dat blijkbaar graag. Wie ben ik om haar tegen te houden. Jammer dat ze geen Maitdrank drinkt.

Aarlen dus. Redetwist met Tongeren over het predicaat "oudste stad van België". Zouden daaruit de communautaire problemen voortvloeien? Want dan zit het in onze genen. En  daar is geen kruid tegen gewassen. Ook niet het Lievevrouwebedstro (galium odorata). Liever dat kruid dan maar in de Maitdrank.

Zo dikwijls in Aarlen en nooit naar het "oude kerkhof" gaan kijken. Nu dus wel. Met de oudste nederzetting van de Romeinen en overbouwd door Merovingers en nog een paar Christelijke kerken. Als ik dan zou moeten kiezen tussen Tongeren en Aarlen, dan kies ik Tongeren: groter, robuuster, meer overblijfselen. Maar geografisch gezien zal Aarlen dan wel een dag eerder gereed geweest zijn. En dus houd ik het maar een gelijkspel. In dit land leven we toch van de compromissen.

De plaats waar Patton, iemand die weinig compromissen sloot, vertrok om Bastogne te ontzetten. In de nabijheid van het "speciale" Vredegerecht van Aarlen. Voel mij de laatste tijd wel aangetrokken door Gerechts- en andere hoven. Zeker op een zondag als er geen aasgieren, sorry: ik bedoel "advocaten" in rondlopen.

Nog twee foto's van het speciale Vredegerecht en dan stop ik. Met de jaren komt er meer behoefte aan nachtrust. En die drang wil ik niet weerstaan. Volgende keer begint dan de toptien aller tijden. Moet, zoals in de mediatrailers, wat reclame maken voor de die "uitzending".

Take care,

Luigi.

De top-tien...

Nu de belangrijkste sportevenementen voorbij zijn, al staat Tia in de steigers als derde come-back lady,  en ons geliefde zonnetje het laat afweten komt er terug tijd vrij om mijn blog te teisteren. Veel "supporters" zijn er niet, maar kwaliteit van de volgers gaat voor op een grote hoeveelheid lezers. Best-sellers schrijven is echt niet mijn bedoeling. 't Is tenslotte maar een digitaal dag- en fotoboek, annex muziek. Altijd prettig om mijn brouwsels op een latere datum nog eens te lezen. 

Ik zal het hier niet hebben over het geknoei van B.P. in de Golf van Mexico. Ook niet over de slachtoffers, mens en dier, die in naam van de "economie" gemaakt worden. De foto's van pelikanen en Jan-van-Gent's zitten ondertussen wel in ons geheugen gegrift. Ook niet over de oorlogsdreiging tussen Noord en Zuid-Korea. Daar is echt niets nieuws onder de zon.

Mijn top-tien dus. Maar eerst twee nummers die de toptien net niet gehaald hebben. Op twaalf dus. Zo kan er ook nog een "elfje" af.

Fernando van Abba. De dames-lezers van deze blog, althans diegene die mij beter kennen, zullen begrijpen, dat voor mij een lied niet alleen bestaat uit de melodie. Maar ook, vooral, de tekst van belang is. In deze "Fernando-song" zijn volgens mij wel de twee aanwezig. En aangezien Fernando Alonso vandaag de sterktste was in F1, is mijn keuze te rechtvaardigen. De zoveelste Spanjaard die op het hoogste trapje staat dit jaar. Spanje boven dus. Al hou ik nog steeds niet van Filips II en Alva met zijn Bloedraad en hun Inquisitie.

Daarom even dit:

Tijdens een rondje München dacht ik eensklaps mijn lappenbal te zien liggen. Mijn eerste voetbal. Geld was er niet om een echte te kopen. Al kreeg ik later voor mijn Sint-Niklaas, dé grote kindervriend (maar ook hier niets nieuws onder de zon) een heel echte lederen voetbal. Weet je nog: zo een die water opzoog bij elk contact met het natte gras. Maar 't was plezant. En nu Duitsland slechts derde was op het W.K. een eerbetoon aan de architect van dit "Chinees" stadion. Thuishaven van  Bayern München.

  

Vervolg...

Coq sur Mer.

Op onze nationale (?, sorry: "regionale") feestdag "mocht" ik nog eens naar een beachvolleybaltornooi gaan kijken. In, toen nog, blijde vewachting van een mooie en spannende eindstrijd om de Jules Rimet-beker. Als ik de twee sportevenementen met elkaar vergelijk dan kies ik vanzelfsprekend voor het volleybal. Zeker met de in het vorig berichtje verwerkte frustraties over een zoveelste aanslag op mijn voetbalverwachtingen. Had liever Nederland zien winnen, maar ze hebben het, met hier en daar wat hulp van de scheidsrechter, zichzelf onmogelijk gemaakt. Ik wil echt niets afdoen aan de verdienste van de Spaanse meester-toneelspelers en gun hen deze overwinning. Liever dan de "hand van god" of "de handen van de duivel"... Wie er allemaal niet verschijnt op een voetbalterrein... Zeker niet de supporter die, net voor de intocht der gladiatoren, een home-run scoorde op het terrein, maar die zonder morren werd weggecensureerd van het wereldscherm.

Ging dit artikel niet over een "Coq"? Met een Engelse tongval, die mij niet altijd vreemd is, komen we wel bij enig ander voorwerp, maar daar gaat het hier echt niet over. De Engelse toeristen zullen het mij niet kwalijk nemen. Ook niet over de verfransing van onze Vlaamse kust. Knokke is niet veraf meer. 

Het team van Windkracht Tien kwam mij onmiddellijk tegemoet met een Scramble en bijhorende Rescue at Sea. De waterspatjes van de nieuwe Seaking waren voelbaar tot op de dijk. Of was het een oude, geverfde Seaking?

(Vervolgt morgen).

Ze zien het dus niet...

De strijd is dus gestreden. De strijdbijlen begraven. De oorlog is voorbij. Spanje heeft de oorlog nog eens gewonnen. De veldslag was een succes voor Spanje. 't Was lang geleden. Ja, beste lezer: het gaat hier om "Voetbal". Maar als we de reporters 't allen kant moeten geloven: 't was gewoon een "battle". Alweer jammer dat Webb niet gezien heeft dat de vrijschop van Sneijder vier meter afwijkt op de muur en Webb de corner niet geeft. Waarna het doelpunt valt...Ook jammer dat Webb de tweede gele kaart geeft aan Heytinga. Met de super "Slowmo" van de Zuid-Afrikaanse T.V. zie je dat Iniesta maar al te graag naar de grond gaat. Waar was het contact?

Ik heb het reeds eerder geschreven: het is niet omdat een speler naar de grond gaat, dat er een fout gemaakt wordt door de tegenstander. Zo wordt voetbal tenslotte meer een toneelspel dan een sportieve balvaardigheidsgebeurtenis. Zoals reeds door velen gezegd en geschreven: sport is een afspiegeling van de maatschappij waarin ze bedreven wordt.

Ghana naar huis, Duitsland derde. Dat zou pas een finale geweest zijn. Maar na het verdringen van de teleurstelling over "Het Voetbal", en dan vooral de finale en de voorrondes, zal ik binnen een paar dagen opnieuw beginnen aftellen naar de Wereldbeker. Die van "over vier jaar"...Om dan misschien weer te moeten vaststellen dat er eigenlijk niet zoveel veranderd is in "Het Voetbal"...Ze zien het toch niet.

Binnen twee jaar zijn er tenslotte nog de Olympische Spelen. Dat maakt deze vierjarige periode minder lang. En, aangezien ik daar wellicht, tot spijt van wie 't benijdt, persoonlijker zal bij betrokken zijn, kunnen de komende twee jaar niet meer stuk. 

See you. 

Zien ze het of zien ze het niet...???

Zopas is de wedstrijd Brazilië - Chili afgefloten. Die eer viel Howard Webb ten deel. Kent u hem nog? De scheids van de hand van god. Sorry, wat heb ik nu met god??? "De hand van Thierry Henry" waardoor Frankrijk zijn kwalificatie "kreeg".  Maar Frankrijk heeft de toorn van god al over zich gekregen. Al moeten ze dàt alleen maar bij zichzelf zoeken. Wie zei ook alweer dat Loontje om zijn Boontje komt? De scheidsrechters dus: "zien ze het of zien ze het niet?" Er zijn gelukkig nog scheidsrechters die het zien. Webb en zijn assistenten floten eigenlijk een foutloze partij. Correct millimeterwerk bij buitenspel, meestal correcte inschatting van de "fouls" maar vooral: geen onterechte doelpunten toegekend of terechte doelpunten afgekeurd. Misschien een strafschop onthouden aan Brazilië. Maar dat kan nauwelijks vermeld worden omdat Br. er niet door benadeeld werd. Al blijft er nu steeds een bange onzekerheid: zien ze het of zien ze het niet? Mijn intuïtie zegt mij dat er ons nog wat te wachten staat. Maar ik hoop dat ze verkeerd is, die intuïtie.

In psychisch bewogen tijden vlucht ik al eens de kunst in. De publicatie van "mijn" "Marianne de France", die heel veel eer te beurt viel in "de Salon" van Parijs, deed me terugdenken aan mijn belofte om het "meest erotisch kunstwerk ooit" eens te publiceren. In tegenstelling tot Delcroix' meesterwerk werd dit werk van Manet gebannen uit de Salon. Vandaar ook mijn sympathie voor de Impressionisten: steeds maar opnieuw miskend, ondertussen meesterwerkend producerend in een ongekend en onnavolgbaar kleurenpalet, meestal eindigend in armoede en eenzaamheid. Verraden door mensen die hen hadden moeten steunen. Al is Monet een uitzondering op de regel. "Le déjeuner" dus...

Schandaal in 1863. Meesterwerk in 1960. 't Kan verkeren zei Bredero. En hij had dat goed gezien. 't Is wat laat op de avond om nog veel feministische bespiegelingen aan dit kunstwerk te besteden. Alle feministen ten spijt: laten we er gewoon van genieten. Het model, de vriendin van Manet, was ermee akkoord dat zij geschilderd werd. De mannen als model zullen ook wel akkoord geweest zijn. Dus waarom een schandaal? De gevestigde orde aan het wankelen gebracht? Een reden te meer om van dit werk te houden en te koesteren in ons collectieve geheugen. Tot spijt van wie 't benijdt.

Take care,

Pericles

De schande voorbij...

Hierna volgt een volledig fictief en verzonnen gesprek tussen scheidsrechter Rosetti en zijn assistent-scheidsrechter onmiddellijk na het ONGELDIGE doelpunt van Tevez in de wedstrijd Argentinië - Mexico.

Vooraf wil ik opmerken dat de vier officials met elkaar in verbinding staan via de oortjes en de microfoons. Dus iedereen kan iedereen horen en toespreken.

Het doelpunt is gemaakt. Argentinië juicht, Mexico in bange afwachting, want gans het stadion (misschien enkele vrouwen ook, of net niet, maar begrijpen nog niet wat buitenspel is) heeft gezien dat Tevez buitenspel stond op het ogenblik dat Messi hem de bal toespeelde. Ook Maradonna vanop zijn godstroon.

Hierna het gesprek.

Rosetti heeft dus juist het doelpunt (een eerste keer) goedgekeurd.

Assistent-scheidsrechter: (verder A.S.) Ros, ben je zeker?

Rosetti (verder Ros genoemd): Nee, ben jij zeker?

A.S.: Nee.

Ros: Wat nu?

A.S.:  Kunnen we even overleggen?

Ros: Wacht, ik kom.

Vierde scheidsrechter: de tv-herhaling geeft buitenspel. (In lichte paniek)

A.S. + Ros gelijktijdig: Wat?!

IV: Buitenspel!

Ros: Oh my god!

IV: Welke god bedoel je?

Rosetti is ondertussen aangekomen bij zijn A.S.

A.S.: (bedekt zijn mond) Ik heb het ook gezien op het stadionscherm: buitenspel.

Ros: Maar we mogen van Blatter niet naar dat scherm kijken.

A.S.: Nee, maar 't is wel buitenspel.

Ros: Ja, maar als ik het afkeur vliegen we uit het tornooi.

IV: Diego vraagt of jullie het doelpunt eindelijk kunnen goedkeuren. God himself zal het jullie lonen.

A.S.: O.K., laat Mexico dan maar vliegen.

Rosetti dreigt met een gele kaart tegen de spelers van Mexico. Hij keurt het doelpunt goed...(Tweede keer)

Een doelpunt dat twee keer goedgekeurd is, moet dan echt wel een doelpunt zijn.

De schande van Bloemfontein krijgt een nog groter schande-vervolg in het Soccer-city van Johannesburg. Waarom doet mij dat aan het woord "mobster" denken.?

Voetbal is emotie. Volledig akkoord. Maar het moet ook eerlijk blijven. Het kan niet langer zonder technische hulpmiddelen. Nu is er ook veel tijd verloren in de discussie.

Zowel in B.F. als in S.C. waren de beelden onmiddellijk beschikbaar.  Als er al technische hulpmiddelen nodig waren bij een bal die 50 cm over de doellijn gaat. Vijftig centimeter! Of een speler die 150 cm buitenspel staat. Honderdvijftig centimeter!

Ik zwijg hier maar over de speler van Ghana die een gele kaart aangenaaid krijgt voor een totaal fictieve overtreding. Er was zelfs geen contact. Hij mist wel de volgende wedstrijd. Immers geen verhaal tegen scheidsrechterlijke dwalingen. De FIFA is een zeer democratische instelling. Want: Voetbal voor allen. Als de bonzen er maar rijker van worden. De Oude Olympische Spelen zijn ook kapot gegaan aan winstbejag en corruptie.

Na de oersaaie wedstrijden van de voorrondes, wil de FIFA misschien wel wat leven in de brouwerij. Negatieve reclame is ook reclame. Wat hierna volgt is speciaal voor de FIFA:

Tennis: hawkeye ( weinig tijdverlies)

IJshockey: verklikkerlichtje bij doelpunt. (zeer weinig tijdverlies)

American football: T.V.-beelden zijn toegelaten.

In Basketbal spreekt men van T.V.-beelden  voor shots "on the buzzer".

FIFA: DOE IETS!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik krijg al direct antwoord via de telefoon van de heer Sepp Blatter. Is dat nu een Duitser of een Oostenrijker? Van voor de Anslusch of erna?

Verder Sepp genoemd. Ik vertaal onmiddellijk.

Sepp: Hallo Luigi: Wij gaan direct iets doen.

Luigi: Echt? Da's goed nieuws.

Sepp: Ja, we gaan de Jabulani testen en goedkeuren na het tornooi.

Luigi: ........(crash, boom, bang) (Luigi valt van zijn stoel.)

M en M's (of "de drie Mariannen").

Mocht u nog een titel wensen: "de topdrie der M'en". Onderstaande foto heb ik mogen lenen van mijn goede vriend Marco Polo. Al heb ik daar geen geschreven verklaring over. Dit als juridische gekheid op een toga.

Wat mij bijzonder ende zeer aangenaam opvalt zijn de kleine vulkaantjes. Niet die van de ogen. "Vrouwtjes" hebben geen ontploffende vulkanen in de ogen. Toch niet in dit landsgedeelte. Al ken ik wel een kleine uitzondering op de regel. Nee, het gaat over de "verhevenheidjes" in het rechtsonderste kwadrant van de foto. Men zou dit ook "nipplegate CD&V" kunnen noemen. Good old Yves (van West-Vlaanderen) weet er alles van. Misschien moet hij zich bukken voor enig vuurwerk vanuit deze geschutstorentjes. O drama bij de feministen in Vlaanderen. Vooral dan bij de femina-reporters van Radio 1. Wat een schande dat een vrouw moet terugtreden uit de Belgische politiek. Dat dit bij mannen voorkomt...Ach wie zal daar een traan voor laten. Die komen toch van Mars. Niet waar beste dames-feministen. Net zo min als jullie van Venus komen.  Het is onze opvoeding die ons in die patronen geduwd heeft. Niet meer. Niet minder. En trouwens: de Amazones waren een zeer oorlogszuchtige stam. Don't forget your history. Zij offerden zelfs hun rechterborst aan dat tijdverdrijf. Uiteraard voor linkshandige Amazones de linkerborst. Hun tepel zat in de weg voor de snaar van hun boog. Ook zij kenden dus al een nipplegate. History repeats itself. Maar terug naar deze mooi gekleurde foto. Marianne C. is supporter van Argentinië. Duidelijk.

Deze is echter niet mijn nummer één der M'en. Daarom ook "Marianne C". Wat had u gedacht? Neen, een veel strijdvaardiger "M" heb ik gekozen. Zij kwam écht op de barricades en ging de mannen voor in de strijd... Zie je wel: vrouwen van Venus is een fabeltje. Nee, geen theetjes in de Brusselse salons, nu terug in de Europese luxe-hotels, zoals voor Marianne C. Het Vaandel en de strijd op de Parijse barricaden! De strijd van het volk tegen de onrechtvaardige machten. Dat is waarom deze Marianne de eerste plaats verdient. Dat zij daarbij volrondig haar borsten toont was bij de solliciatie een pluspunt maar deed eigenlijk niets ter zake. De mannen achter haar, die haar volgden, konden deze heuveltjes van Venus toch niet zien. ("Heuveltjes van Venus" hier als dichterlijke vrijheid. Anatomisch niet correct).  Dus er moet wel iets anders geweest zijn, waarom zij haar lieten voorgaan. Of kwam zij toch achter de mannen, gelet op de doden vooraan? Dan toch een parallel met  M.C.? 't Was alleen den Eugeen die de borstjes van voren kon aanschouwen. Yves kreeg alleen de wind van voren. 

Het wordt wel stilaan tijd om te ontbloten ofte de sluier op te heffen:

 

Marianne de France! Allons enfants de la patrie! Dit is niet de verkeerde plek of de verkeerde tekst. Het hoort bij het meesterewerk van Eugène Delacroix als de regen bij de wolken of de bajonet bij het geweer.

Deze Marianne is voor mij de onbetwiste nummer één. "Marianne A" dus. Van "A-llons enfants etc."  Echt een vrouw die de mannen kan lijden. Wat schrijf ik nu? Ik bedoel: leiden natuurlijk. Ik zou niets anders durven denken. Dat ik mij zo kan vergissen...

Blijft er dus nog mijn nummer twee voor te stellen. Marianne C eindigt op de derde plaats. De reden: ik vind nog altijd dat je ook in slechte tijden trouw moet blijven aan je partner(s). Niet alleen als het goed gaat.

Maar nummer twee dus. Hier is er echter een zeer grote, misschien onoverkomelijke twijfel. De strijd gaat tussen Marie-Antoinette en mevrouw M. De eerste is haar echtgenoot tot in de dood gevolgd. (Had zij dan een keuze?). De tweede helemaal niet. Maar eigenlijk gaat het daar in deze top drie niet over. Alhoewel: een vrouw is niet alleen verpakking. Ik vind dat er ook wat mag in zitten. Brains bedoel ik dan. Hoe meer ik schrijf, hoe moeilijker de keuze wordt. Dus ik ga het wat laten bezinken. (Dit artikel wordt om klimatologische omstandigehden onderbroken. Van zodra het weer het toelaat, zal ik verdere hersenspinsels ontwikkelen). Tot dan. 

Canes latrantes non mordent...

DIXIE

30 augustus 2000 / 01 juni 2010

Zij zal nooit meer blaffen. En, in zoverre zij al beet, nooit meer bijten. Op 1 juni om 19.45 u. heeft zij opgehouden met ademen. Mijn mensen-vrienden mogen mij het volgende niet kwalijk nemen: mijn beste vriendin is heengegaan. Eigenlijk was ze de  hond van een dochter, maar ze is wel uitgegroeid tot iemand die mij door dik en dun, in goede en slechte tijden trouw was als...een hond. En waar ik al eens vlugger voor naar huis kwam. Op welk uur ook: altijd stond zij kwispelend aan de deur. "Hello baas, ik ben blij dat je er bent".  Als is het "baas" in een vriendenrelatie misschien niet direct een juiste interpretatie van haar kwispelende staart.

In de tien jaar dat ze bij ons was heeft ze mij door moeilijke tijden geholpen. En nu is het, zonder haar, opnieuw moeilijk. Ook voor Simba

In die moeilijke tijden zijn er ook vele mooie momenten geweest. Met ons drietjes op uitstap: Honfleur, Texel, Het Zwin, De Schelde in Perkpolder. Of gewoon thuis in de tuin en het zonnetje. Het territorium beschermend tegen indringers. Of 's avonds: met haar hoofd op mijn dij. En vooral 's morgens aan tafel, als ik mij afvroeg of ik de dag wel zou beginnen, was zij er om mij over die reflectie heen te helpen, want ze at graag op tijd.

Mensen-vrienden weten hoe moeilijk het voor mij is om afscheid te nemen van iemand waar ik van hield. Dat is hier niet anders. Ook al is het "maar een hond". 

 

Ik geloof niet in de mensenhemel,  zal er ook geen hondenhemel bestaan. Dus ik weet niet waar je naartoe bent. Voor mij is er één zekerheid: je zal altijd in mijn hart blijven. Zo lang ik leef. Tot ook mijn adem stopt.

Goodbye my friend. Goodbye. Take care.

Louis.

"Als je echt van iemand houdt...

...vergeef je hem zijn fouten". Een uitspraak van Kurt Wallander uit de gelijknamige televisieserie. Zaterdaglaat. Ik schrijf hier maar kort over. De zon schijnt en de lucht is blauw. En 't is nog warm ook. Ik moet dus naar buiten. Maar ik wil dit citaat niet vergeten. Het staat in schril contrast met uitspraken van iemand die ooit beweerde dat ze echt van me hield. Maar dan plots "niet meer genoeg van mij hield om me mijn fouten te vergeven". Zoals reeds vroeger gezegd ende geschreven: "Liefde is niet eeuwig". Laat dit een troost wezen.

Morgenavond zijn er wolken voorzien. Dan zal ik "verder uitdiepen". Maar pin mij hierop niet vast: ik leef van dag tot dag.

Take care,

Luigi.