Airbus A330.

Nederland is alweer in diepe rouw. Na de moorddadige aanslagen van de laatste jaren éénenzestig Nederlandse doden in deze vliegtuigcrash. Eén overlevende. Als je de brokstukken ziet: ongelooflijk. Een jongentje van negen. Wellicht vader, moeder, zusje of broertje kwijt. Heeft het leven dan nog zin? Hoe kan god zo wreed zijn?

Als hij bestaat tenminste. Maar op deze hemelvaartsdag daarover geen verdere commentaren.

Hoe is het in "godsnaam" (alweer hij?) mogelijk dat op een normale dag een dergelijk, zeer modern toestel kan crashen? Bijna normale zichtbaarheid, toestel nog geen jaar oud, modernste begeleidingssystemen...Waarom worden de levens van al deze mensen, en hun families, verwoest? 't Zal wellicht weer een "fout van de piloten" zijn. Laat ik ook hier maar verder niet vooruit lopen op het onderzoek van de zwarte, in rood gekleurde dozen. De mensen komen er toch niet meer mee terug.

De scheepsliften van Strépy-Thieu. Megalomaan project "à la chinoise" van de Waalse regering. Mede mogelijk gemaakt door Vlaams "transfert"-geld. Laten we dit niet vergeten bij de komende parlementsverkiezingen. Over de transferten in de klinische biologie en het onderwijs: ook hier verder geen commentaar. De lonen van de politiekers, die blijkbaar niet meer kunnen regeren, zullen door de crisis niet verminderen. Nog minder door deze woorden.

Over de Euro en zijn Griekse "ontvangers": verwezen naar een volgend artikel. De honger knaagt. Een mens, eenzaam of niet, moet nu eenmaal eten.

Take care,

P....Luigi

Pericles is misschien in deze tijden minder aangewezen. Al kon hij d'er echt niets aan doen. (Had toch ook beschuldigingen van "eigen gewin"). Bizar...

Beachseizoen

Na een lange winter, die maar niet wil ophouden, in Spanje (??) sneeuwde het eergisteren nog, is het beachvolleybalseizoen eindelijk van start gegaan. Eindelijk! Nadat Brasilia gemist werd op een stofwolk na, wordt de eerste bal geserveerd in Shangai. The people's republic of China... Geen verwijzingen naar de mensenrechten en de censuur. Enkel de zuivere sport. De eerste wedstrijd is zelfs al voorbij en werd vlot gewonnen van een Portugees duo. Op dit ogenblik spelen Lies en Lies tegen de 17e gerankte Amerikanen Hanson en Rutledge. Kan dus nog geen standen geven.

Ik weet dat vrienden en vriendinnen zullen zeggen dat ik "het" moet loslaten, maar dat gaat niet. Eerstens heb ik zelf dertig jaar zaalvolleybal gespeeld, en tweedens , eigenlijk nog belangrijker dan het eerste (veel belangrijker): het gaat hier over mijn dochter. Waar ik meer dan twintig jaar voor gezorgd heb. Daar kan niemand iets aan veranderen. Dat er "belanghebbenden" zijn die graag de relatie verstoord zien, kan ik begrijpen. Niet goedkeuren, wel begrijpen. Maar doet niets af aan de geschiedenis.
Met excuses voor de slechte kwaliteit van de foto uit Shangai, maar ik heb ze via-via hier gekregen en ben niet direct een PC-fanaat die zoiets kan corrigeren. Uw voorstellen voor verbetering zullen dus zeer welkom zijn. Zo "dominant" ben ik dan ook weer niet dat ik goede voorstellen naast mij zou neerleggen. Waarvoor alvast dank.
Vervolgt.

Take care,

Louis. 

Grieks tragedies...

Voorgaande foto's om te bewijzen dat ik niet destructief ben ingesteld! Wat andere belanghebbende partijen ook mogen beweren. De twee tuinbroeders, of zijn het -zussen (heb geen zin om het Groene boekje te raadplegen) waren klaar voor de schroothoop, maar ik heb ze een nieuw leven gegeven. Dat ze nog lang mogen delven in de aarde, in het zweet hunner aanschijns. Meestal is dat zweet wel van mijn eigenste ikzelf, maar het kan alleen maar prettiger zijn om met deze "reborned" de aarde te beroeren en er nog creatief mee om te gaan. So far, so good, dit weeral geheel terzijde en niet relevant voor de huidige periode in onze "samen"-leving. Ook de winter blijkt "reborn" te zijn en de spades mogen nog even rusten.

In onze "facebook" samenleving is niets meer wat het geweest is. Welk houvast is er nog? De kerk: twijfelachtig. De politiek: twijfelachig. Het gezin: juist. Advocaten: zeker. De Euro? Was nochtans ingevoerd om ons zekerheid en stabiliteit te geven. Ondertussen betaal ik bij de bakker wel meer dan 100 Bef voor drie picolo's, een lang grof vierkant brood en één ronde koffiekoek met rozijnen...Omgerekend uiteraard. In de marge wil wel nog aanstippen dat die picolo steeds maar kleiner wordt, het brood steeds minder weegt en de koffiekoek blijkbaar uitdroogt terwijl je het in je mond steekt...Over de theekoeken, wiens middellijn meer dan gehalveerd is, maar verdubbeld in prijs, schrijf ik hier geen kwaad woord. Leuk als de bakkers vier keer op een jaar met verlof kunnen. Het weze hen gegund. En als de Griekse ambtenaren daarmee hun dertiende en veertiende maand kunnen verdienen zullen de picolo's en de koffiekoek volgend weekend nog beter smaken. Maar belanghebbende partijen zullen mij weeral negativisme verwijten. Waar ik mijzelf de vrijheid geef om dat te negeren. Vraag blijft: hoe ver kan de corrupte politiek nog gaan om dit slavendom in stand te houden?

Er zijn echter genoeg Griekse tragedies in mijn leven, waarom zou ik mij nog druk maken om een echte G.T.?

O ja, er is toch nog een regelmatige standvastigheid in dit "wrongborn" land: de ivoren toren waarin rechters, griffiers en advocaten ronddwalen. En nu de hervorming van het gerecht op de lange baan geschoven is zal een rechvaardige rechtspraak voor "Jan  met de pet" nog niet voor overmorgen zijn. Maar ook Jantje's hoofd dat is ontploft. Miek en Roel kunnen u er alles over vertellen. Zingen.

De zaalvolleybalkampioenen zijn dit weekend bekend geraakt. Waar het volleybal in "mijn tijd" door de media stiefmoederlijk behandeld werd, waren nu alle play-offwedstrijden bij de heren integraal op T.V. Via de rode knop wel, maar goed. Dàt negativisme zou misplaatst zijn. Als men nu nog zou weten dat er ook een dameskompetitie is, dan zal de wereld er nog beter uit zien. Een ongelooflijk beeld zal mijn netvlies nog een tijdje teisteren. De beslissende wedstrijd Roeselare  - Maaseik. Een Maaseik speler (Klapwijk, Nederlands international) slaat bij een aanval op positie 2 de bal, dertig cm. voor het net...op het eigen terrein! De set-up was niet echt ideaal, maar ook niet echt slecht. Kan u zich dit voorstellen? Over Viafara wil ik niets schrijven. Punt. Kan begrijpen dat een coach zich kwaad maakt. On to the beach. Deze week in Shangai.

Maar ik had in één van de vorige afleveringen een stortvloed aan foto's beloofd, dus wil ik eindigen met een foto. Ben nog altijd van mening dat beelden meer zeggen dan woorden. Laat ik dat maar afzwakken tot soms.

 

Take care,

Pericles. Sorry: Louis (belanghebbenden zouden mij een zekere vorm van schizofrenie kunnen toedichten, mag zelf geen aanleiding geven). P.S. de "lengte" van het broekje is bij wedstrijdreglement vastgelegd! Door de "heren" van de F.I.V.B. Leuk. Feministen aller landen verenigt u!

03 april 2010.

    

Het "Verdronken" land van Saeftinghe...en Doel

De zon daalt in een poel van nevel neer
Ik hoor het krijsen van de meeuwen
Ze reizen schijnbaar Doelloos heen en weer

De vloed werpt dode vissen op het strand
Hun ogen glimmen in het maanlicht
Maar geen ontsnapt nog uit het grauwe zand

Undine sluipt zacht door de nacht
Zij kent 't geheim van vele dingen
Ze wenkt me toe en lokt me met haar lach
Naar het Verdronken land van Saeftinghe

Het voorgaande tekstje is van Miel Dillens en gezongen door Miek en Roel. Aangezien deze blog geen muziek toelaat, dien ik u het geluid te onthouden. Het vinyl draait op dit ogenblik als inspiratie voor de volgende aflevering van de blog. 't Werd tijd... Maar nu de Bayern uit München gescoord hebben, is de verdere wedstrijd tegen de Olympiërs van Lyon Doelloos geworden. En dus vlucht ik maar naar het toetsenbord.

Zondag mocht ik met oud-studenten I.LO. van K.U.Leuven een ecologische fietstocht maken door het Verdronken land, met als eindpunt Doel. Of wat er nog van overblijft. Of ook nog: het schandaal van de economische macht. Misschien beter: van de economische onmacht.

Ecologische energie tegenover atoomenergie. U zal mijn standpunt wel kennen. Dus hoef ik het verder niet uit te leggen. Wat mij echter meer frustreert is de behandeling van Doel en zijn inwoners: huizen die worden afgebroken, dan de sloop weer stilgelegd. De intimidatie van de inwoners door de autoriteiten om maar "vrijwillig" te vertrekken. Eerst havengebied, dan weer groene zone. 't Is zoals vandaag: ongrondwettelijke verkiezingen die grondwettelijk verklaard worden. Maar de "Wallonensische Maingainisten" zijn tegen verkiezingen... En dus zullen er geen komen. Voor mij hoeven ze ook niet meer!

  

De werkloze kranen van het Deurganckdok torenen hoog boven de vernielde sociale entiteit van het dorp. Maar welke politieker of havenschepen zal er wakker van liggen? Delwaide zeker niet. Een havenschepen met een visie...De advocaten kunnen er maar hun volgende Ferrari van kopen.

Gisteren mocht ik dan weer even naar Parijs. Waar de jeugd verzamelde op de trappen van de Sacré Coeur.

Ik kan mij niet van de indruk ontdoen, maar was het twintig jaar geleden niet witter? Of was het alweer omdat ik zo "verdomd alleen" wandelde?

Het jeugdorkestje was goed. Steengoed. Denk dat ze het wel zullen maken. Maar zoals gezegd: geen klank bij deze blog. Jammer.

Dacht Cilla Black te herkennen. Maar 't zal wel wishfull thinking geweest zijn. De meneer vooraan is wellicht een drugstrafikant. Zijn maag was juist "gekeerd". 't Kan ook een zwaar abces zijn. Niemand is schuldig zonder bewijs.

Ik eindig nu maar, want Phara is in aantocht. Met een foto ten bewijze hoe politiekers, en hun architecten, het gabariet van een stad kunnen verkrachten.

Fotoreportages met dank aan mijn "Coolpix". Geen verkeerde afleidingen maken. 't Is echt een fototoestel.

Take care,

Luigi,

27 april 2010.

Tijdloos lila...in historisch Lillo (Aflevering 1)

Per vergissing raakte ik vandaag in Lillo, waar blijkbaar het lila iets langer aan de bomen blijft dan in mijn biotoop. Maar aangezien Witse begint, verder geen letters in deze aflevering van mijn blog. Heb nu ook, eindelijk, de weg gevonden om de foto's vlotter naar hier te transporteren.  Dus lieve lezers en lezeressen, u bent gewaarschuwd: vanaf nu zal het foto's regenen. Nu ja: vanaf morgen.

Take care,

Luigi.

118.04.2010.

Nature Strikes Back...

What a day...Weet niet waar ik moet beginnen: de "Advocaaten", de aswolk, het gerecht, de chaos in mijn tuin, de verjaardag van de door ons aller geliefde prins Filip, meer doden in het Belgische (lees "Wallonische") verkeer...De "flater" van Bolat...Moeilijk: want als ik met de ene begin, doe ik misschien oneer aan de andere. Maar er moet nu eenmaal iemand/iets de eerste zijn. "Last are" tenslotte "not the least".

Fiunafoleketattle (sorry als dit niet de correcte schrijfwijze is) maar het gaat over de IJslandse vulkaanuitbarsting die zo goed was om zijn vruchtbare aswolk over onze contreien te sturen. Niet zeker of dat de vruchtbaarheid van onze gronden zal verhogen, maar de kerosine-neerslag zal merkelijk minder zijn. Getuige daarvan de voorgaande foto van het Europese luchtruim boven dit land. Lieve lezeres, lieve lezer u mag deze foto niet zo maar minimaliseren. Normaal zijn daar een tiental "strepen" te zien van condensatiedampen na de vliegtuigmotoren. Afhankelijk van het type vliegtuig in twee of vier strepen. En met een lengte afhankelijk van de vochtigheid. Het luchtruim was nu volledig voor de Turkse tortels die hun nestje in mijn tuin hebben. Samen met de houtduiven. De tortels aan de ene zijde, de duiven aan de andere zijde. Zij pikken dagelijks hun graantje mee van wat de ganzen laten liggen. Maar jaarlijks gaan hun eieren en jongeren verloren aan de eksters en de katten. Dus probeer ik hen zo goed mogelijk te beschermen. Ben nu eenmaal een Kreeft.

De aarde is nog even teruggezet naar de tijd dat het nog geen dorp was, gelet op de onbereikbaarheid van de andere continenten. Ondanks de chaos in mijn tuin was ik een zeer gelukkig man dat ik geen 48u. hoefde te wachten op mijn vliegtuig naar een exotische bestemming... Of terug naar huis. En als troost: vulkanische as is een goede bemesting voor de druivenstokken. Dus het zal een goed wijnjaar worden. Beleggers weze gewaarschuwd.

Geen nood: deze chaos zal ik wel ombuigen in orde. "Luctor et emergo" weet u wel. Aan de "Advocaaten" moet ik maar geen woorden meer vuil maken. Het bewijst nog maar eens wat een gegeven woord in deze moderne maatschappij nog waard is. Zullen wij het hen ten kwade duiden? Hoeveel hebben mekaar bijstand en liefde beloofd tot de dood hen zou scheiden? Drie op vier houden hun belofte niet. Laat ik maar terug naar de tortelduifjes gaan: Prins Filip en Prinses Mathilde. Natuurlijk is er geen protocol in de ruimte, maar altijd gaan zij hand in hand. En bij de voorstelling van de "bloem" in Gent, hield Mathilde liefdevol haar hand op de rug van haar man: ons aller prins Filip. Voor mij mag hij de toekomstige protocolaire koning worden van dit land. Maar dan met een volledig zelfbestuur voor Vlaanderen. Dan zullen de verkeersboetes volledig ten goede komen aan Vlaanderen en niet fifty-fifty verdeeld worden over beide landsgedeelten terwijl in Wallonië de snelheidscamera's niet werken. Over de meerderheid Waalse ministers in de federale regering maar verder geen bespiegelingen. 

Als oud-Sportkotter eindig in dus met de flater van Bolat op Germinal Beerschot. De wedstrijd vanavond gespeeld in het Olympisch stadion van het Kiel. Emotionele plaats voor mij om diverse redenen: "Olympisch", ik mocht ermee naartoe met mijn vader, die veel te vlug uit mijn leven verdwenen is, om Rik Coppens en Vic Mees (Antwerp F.C) te gaan bewonderen. In een paastornooi kijken naar Pélé...En als mijn sportloopbaan begon mocht ik er gaan hoogspringen, kogelstoten,  discuswerpen, 100 en 800 m. lopen. Wat een ongelooflijke tijd. Maar dus nu de plaats waar mogelijk een zekere gerechtigheid heeft plaatsgevonden: de malaise bij Standard hebben de spelers wellicht aan zichzelf te wijten en dus niet alleen aan de vorige trainer (L. Bölöni). Maar dit is een algemene wet in de sport (en het leven): wie verliest staat alleen...Ook al heb je niet gevraagd om te verliezen! 

Gelet op het gevorderde uur en er morgen een zekere chaos moet opgelost worden, eindig ik nu maar mijn frustrerende bespiegelingen. Hoop wel dat ik iets gezegd heb.

Take care,

Luigi.

16.04.2010. 

    

Tijdelijk lila...

Nu de hervorming van het gerecht in een stroom-"versnelling" gekomen is, wat niet echt moeilijk is aangezien het al decennia stilstaat, kon ik vandaag nog eens richting Zee. Met in mijn kleine hersenen de woorden van de heer Londers, de hoogste magistraat in dit land en voorzitter van het Hof van Cassatie, gisteren in Ter Zake: "advocaten zijn mede verantwoordelijk voor de achterstand van het gerecht door hun procedureslagen." Alsof we dat niet weten. Deze rakkers zijn de enige witteboorden die geen nomenclatuur hebben en hun honorarium volledig zelf kunnen bepalen. Benieuwd of de hervorming van het gerecht daar iets zal aan doen. Maar aangezien er veel politiekers advocaat zijn, vrees ik dat we nog een groot aantal jaren zullen mogen wachten. Als het er ooit al zal komen. Dus "stroom" en "versnelling" zijn misschien wat voorbarig: beide impliceren een zekere vorm van snelheid, waar ik niet echt meer in geloof.

Op weg naar de door ons allen (?) geliefde Zee, kon ik niet voorbij aan dit bloemenveld. Met het "tijdelijk lila". Ik heb ooit het verwijt gekregen dat mannen geen kleuren kennen. Alsof dat belangrijk is. Om te bewijzen dat ik als, nieuwe of oude man, het lila wel ken, in bijlage enkele foto's van bloemen die wellicht zeer kortelings zullen verhuizen naar de Gentse Floraliën. Vincent Van Gogh zou zeker een schilderij gepleegd hebben bij dit veld. Daarom dat ik er maar een fotootje van gemaakt heb. Heb tenslotte mijn oor nog niet afgesneden. Meerdere foto's eigenlijk. Maar de kleuren veranderen niet met de verandering van camerastandpunt, en dus laat ik deze maar in het archief zitten. Op naar de kust. 'k Wil tenslotte terug naar de kust...

Op dit eigenste ogenblik, hoor ik in mijn linkeroor dat de heer  Freddy Troch, ondervoorzitter van de Rechtbank in Dendermonde, zijn twijfels heeft over de aangekondigde hervormingen in het Gerecht...Daarmee bevestigend wat ik in mijn eerste alinea schreef! Blij dat ik het eens van iemand anders en die het kan weten hoor...

Een man, als ik mezelf nog bij de mannen mag rekenen, kan dus toch meerdere zaken tegelijkertijd: luisteren en schrijven + foto's publiceren. Feministes aller landen: wat nu??? Germaine Greer heeft haar mening over "alle macht aan de vrouwen" ook al herzien.  De Zee dus.

Ik mocht in Knokke nog eens op zoek naar de koelboxen. Niet dat ze echt nodig waren, want het was er ijs- en ijskoud. Zonder Bokma echt niet uit te houden. Maar aangezien ik een responsible young driver ben, liever de warmte van het glaasje thee. En achter glas was het dan weer een totaal andere wereld. Die striemende Noordooster was er niet meer te voelen. En de bediening mocht er wezen. Al moest ik bedenken waarom ik met dat rotweer moest gaan fietsen. Niet met dat kind, maar toch genoeg "rot" om er vragen bij te stellen en niet zo lang te fietsen. Boudewijn zingt er ook maar één liedje over. Al moest ik bij de golfbreker eensklaps : "Ik kom er aan" zingen uit de "Vondeling van Ameland"... Niet dat ik Demostenes wou na-apen, er waren tenslotte geen stenen om in mijn mond te steken.

Om de Noordooster toch een beetje vorm te geven, ook al voelt de lieve lezer en trouwe lezeres de diepvries-koude niet: de windzakken staan evenwijdig aan de kustlijn. Dus noordoostelijker kon het niet. Het zand was echt niet nodig om de striemen te voelen. 80 % van de kusthotels zitten vol... Zei men op de radio... Begrijpelijk, op strand en dijk was het niet uit te houden. De herinneringen aan Griekenland werden met de minuut duidelijker en helderder... De beach-volleybal is in de auto blijven liggen. Een volgende keer. Zeker. 

Nadat dertig jaar geleden "video killed the radio-stars",  is nu het era aangebroken van "internet kills the television-stars". Ware het niet dat, via het internet de radio-stars van vroeger gemakkelijker bereikbaar zijn. What goes up must come down and vice-versa. Blijkbaar kan in the U.S. 60 % van de jongeren gemakkelijker zonder T.V. dan zonder internet. So what? George Orwel en Aldous Huxley hebben dat al bijna een eeuw geleden gezegd. Mozart en Beethoven zijn ook niet echt dood. Elvis Presley en co. zullen dat over tweehonderd jaar ook niet zijn. En door de besparingen bij V.R.T. zullen de television-stars niet echt verdwijnen. Ze komen regelmatig terug. Maar misschien lopen daardoor de kijkers weg. Herhalingen van herhalingen...Op den duur kent iedereen het scenario van buiten. Of Facebook echte en hechte vriendschap kan vervangen???

 Ik sluit deze speciale dag af met een foto van "de man die achter zijn eigen schaduw aanliep"...Eventjes toch. Weet niet wat het beste is: ervoor of er achter. Dat laat ik maar aan de beoordeling van de lezeres / lezer over.

Take care,

Luigi.

13.04.2010. 

Another day in "Paradise"...

De titel van dit komende hersenspinsel moet eigenlijk zijn "Another day in Paris", maar ik kon niet voorbij aan Phil Collins en de verkeershel op de "feriferique". Insiders weten wel dat ik de "Peripherique" bedoel. Wat good old Phil met de Peripherique te maken heeft, mag Joost weten. 't Gaat tenslotte over "Paris in Paradise". Of omgekeerd. Gisteren mocht ik de "genoegens" van de lichtstad nog eens smaken. 't Was een "blij" weerzien. De vrachtwagen die de uitrit van de Porte Maillot blokkeerde niet in acht genomen. Met de digitale camera's is de wachttijd aangenaam tijdverdrijf: drie kwartier stilstand op het rondpunt. Met "stil"-stand bedoel ik stilstaan. Geen meter vooruit. Of achteruit. Wat gezien de omstandigheden niet echt nodig was. Fotoshooting dus.

Maar eens het leed van de "bouchon" voorbij, kon ik volop genieten van de "geneugten des levens": de rijke geschiedenis van Parijs en het heerlijke lentezonnetje in het Bois de Boulogne. Waarbij ik steeds moet denken aan "Le déjeuner sur l'herbe" van Eduard Mannet. Volgens mij één van de meest erotische schilderijen die er ooit gemaakt zijn. Vrouwenpantalons waren er in die tijd misschien nog niet... Gelet op de weinige tijd die mij gelaten was, geen bezoekje aan dit schilderij. Wel aan het Bois in al zijn glorie. Je kan dat zo hebben: na een lange en koude winter, waarin niets te merken was van een opwarming, tenzij  van de kachels die constant zich hoger moesten opwarmen dan vorige winters, en dan plots dat zonnetje. De warmte, het licht, het ontluikende groen, het kortstondige lila, de kleedjes die de manvrouw-lijke (dacht bijna "-lelijke" te schrijven) pantalons vervangen. Teveel om op te noemen. Tussen haakjes: insiders weten ook dat ik wat heb tegen vrouwonvriendelijke pantalons. Bij uitbreiding tegen "vrouwen die de broek dragen". Met broek wordt dus een pantalon bedoeld. Laat ik vooral geen Europese spraakverwarring veroorzaken.

Na het frivole Parijs, terug de geschiedenis in. Een gebouw waar ik nooit voorbij kan zonder op gevoelige plaat vast te leggen. Sorry voor dit anachronisme: t' is geen gevoelige plaat meer maar een geheugenkaart. 't Effect blijft, hopelijk, hetzelfde.

Naast die onbedaarlijke drang om alles op de gevoelige geheugenkaart vast te leggen, de steeds wederkerende gedachte bij het graf van de "Kleine Generaal": hoe zou de kaart van Europa eruit gezien hebben mochten de verbindingslijnen van "La Grande Armée" in Waterloo  beter, moderner, gewerkt hebben. Mocht Ney een halfuur vroeger gekomen zijn. Mocht de Franse generaal, waarvan mij ondertussen de naam ontsnapt (Alzheimer was het niet, dat weet ik zeker), het kanongebulder van de Pruisen niet als een overwiningsboodschap van de Fransen vertaald hebben en Napoleon ter hulp gekomen zijn...Mochten de Pruisen een halfuur te laat gekomen zijn...  Ik weet het ondertussen wel: met "als" en "indien" wordt een ploeg geen kampioen meer na de kompetitie. Wordt ook een veldslag niet gewonnen na de afloop. Maar goed: Europa is nu wat het is. De corruptie en de spraakverwarring zullen we erbij moeten nemen. Als inwoners van dit land hebben we daar al een zekere ervaring in. Verder geen bespiegelingen over de communautaire onregeerbaarheid van het hiervoor bedoelde land. Burgemeesters en B.H.V. ten spijt.

Tot slot een boek wat mijn aandacht weerhield in het kader van de "moderne" man - vrouwrelatie. Sorry: vrouw - manrelatie. "Liefde in tijden van eenzaamheid". Auteur Paul Verhaeghe, klinisch psycholoog en psychoanaliticus, hoogleraar U.G. Tussen twee geschiedenisboeken door, wil ik al eens een ander kanaaltje bevaren. Kwestie van enige afwisseling in het leven te behouden. Verandering van spijs doet nu eenmaal eten... Opmerkelijk vond ik de redenering dat de moderne man/vrouw de keuze heeft tussen de vrijheid/eenzaamheid tegenover de intimiteit/relatie. Met al mijn ervaringen op het terrein zou ik niet meer weten wat te kiezen.  Het werk van Verhaeghe dateert al van 1998. 'k Had het toen dus al moeten weten en moeten zien... Maar wat baten nu eenmaal kaars en bril...? Juist: "als" de uil niet zien en wil...Ik draag ook maar af en toe een bril. Dus enige verontschuldiging is hier wel op zijn plaats.

Ga nu op zoek naar een toonbare kopie van "Le dejeuner sur l'herbe". Hoop doet leven.

Met de hoop op een spoedig herstel voor Niekol, die "aangereden" is op een Zwitserse skipiste door een blijkbaar "oude Belg", de dappersten onder alle Galliërs...'t Kan verkeren!

Take care,

Luigi.

08 april 2010. 

Verdronken vlinder...

Lieve lezeres, beste lezer,

Vandaag terug "ladies first". Wil tenslotte toch nog een beetje "gentle" blijven. Al laten sommig manvrouwen mij niet veel keuze. Die willen de tijd om abortus te plegen verdubbelen. En daar heb ik, zelfs ik, het moeilijk mee. Van 14 naar 28 weken of...7 maand. Dit kan toch niet waar zijn. Ik zal niet goed gehoord hebben. Wacht beter op bevestiging alvorens hierover nog bespiegelingen in de wereld te deponeren. 

Vorige vrijdag kon ik mijn "levensgezel" nog eens bewonderen in ons aller Koningin Elisabethzaal. 't Was een tegenvaller. Punt. Voor het optreden raakte ik in gesprek met een Nederlands koppeltje (waarom zit ik daar altijd verdomd alleen???), waarvan de dame bijna alle optredens gedaan had. Ook de komende vertoning had zij al gezien in Nederland. Haar superlatieven waren niet mis te verstaan: prachtig, subliem, zeer intiem...Maar "smaken verschillen". In 't Frans: on ne discute pas les goûts ! Vol verwachting ging ik dus de zaal in. En met zo'n hoge verwachtingen...Inderdaad. Kan het alleen maar tegenvallen: enkel de teksten en de mensen, op de Belgische bas-gitarist na, waren dezelfde. Het overige was allemaal anders. Arrangementen, ritme's, zelfs een vrij agressieve belichting in "Berlijn": twee van de nodige lux voorziene schijnwerpers recht de zaal in. En dus ook in de ogen van de toeschouwers. Zeer storend. Nu kan ik Boudewijn wel begrijpen: al meer dan veertig jaar deze liedjes brengen, 't zal misschien wel eens beginnen te vervelen. Maar ik ben de originele Boudewijn de Groot uit mijn jeugd en ver daarna, die avond verloren. Al was het wel een kleurrijke belichting. We "mochten" ook maar twee liedjes meezingen. Veel te weinig.

Aan mijn linkerzijde in de zaal drie vrouwen die liever zonder hun mannen weggingen. (Waarom zit ik daar steeds verdomd alleen?). Ze moesten mekaar de "vrijheid" kunnen geven zeiden ze... Dacht bij mezelf: jaja, zo begint het, de vijftig procent mislukte huwelijken. Maar nu eerst wat kleurrijke foto's. Of tenminste: waarvan ik hoop dat jullie ze kleurrijk vinden.

Een mislukking...maar toch nog kleurrijk.

Waarom moet ik om 23.10 u. "zo verdomd alleen" de koude nacht in? Met alleen het maantje als gezel?

Koud, maar met een zekere kleur...En sfeer...

...en een zekere mystisch Sherlock Holmes-fog-gehalte.

Moet iets doen om mijn sombere gedachten te verdrijven. 

Al is het een "mislukking". Ter verdediging: 't is niet gemakkelijk om bibberend een camera met maar twee steunpunten vast te houden. Volgende keer neem ik mijn "tripod" mee. Alweer iets om naar uit te kijken. Ook al is de vlinder verdronken...

Ga nu op zoek, via YouTube, naar Danny de Munck en "Ciske de Rat": Waarom ben ik zo verdomd alleen? (Eigen schuld, dikke bult).

Take care,

Luigi.

30.03.2010.

Aard-uur...

Beste lezer en lieve lezeres,

Nu we zaterdag met de "ganse" wereldbevolking even terug naar de Middeleeuwen  mochten, toch een paar bedenkingen. Eerst een niets ter zake doende: bij "aarduur", wat een slechte vertaling is mijnentwege, u mag mij dus verdenken van slechte bedoelingen, moet ik altijd aan "aardvarken" en aan "aardworm" denken. Het aardvarken is een bedreigde diersoort en houdt met zijn sterke klauwen en, uiteraard, zijn mond de termietenbestanden op een niveau wat de volgende generatie termietjes niet zal toestaan om de wereld ooit eens te regeren. De aardworm, alsof u dat niet weet, zorgt voor verluchting onder onze groentjes. Niet direct een bedreigde diersoort. Als ik mag afgaan op de kluwentjes die ik in mijn composthoop vindt. Dit geheel terzijde ende totaal naast de kwestie. In principe heb ik sympathie voor het W.W.F. Doch wat verwachten deze jongens en meisjes? Aandacht voor de klimaatverandering? En daar begint het schoentje te wringen. Als ik mijn "weer"-kalender van de laatste jaren bovenhaal en er naar kijk, moet ik vaststellen dat ik dit jaar pas op 18 maart zonder noemenswaardige koudebeschermende verpakking de tuin in kon. En dan nog maar voor twee dagen. De drie voorgaande jaren was dat begin februari. Anderhalve maand vroeger. Inderdaad een klimaatsverandering: vier winterprikken met nooit gezien hoogtes sneeuw  en nooit gevoelde lage temperaturen. Ik heb de oorlogsjaren en bijhorende strenge winters niet meegemaakt. Kon alleen maar vaststellen dat er 10 cm sneeuw op de reling lag. En als deze niet verwijderd werd door de vogeltjes, is het lang blijven liggen... 

Zolang de aarde bestaat zijn er klimaatsveranderingen, aardbevingen, tsunami's geweest. All the time: de as van de aarde beweegt. De magnetische Noordpool beweegt. De kern van de aarde is een vloeibare massa. Juist: die beweegt. Ik herinner mij zeer goed de aardbeving, anex tsunami die Thera (Santorini) en de Minoïsche beschaving op Kreta vernietigde. Ik was er niet bij, maar ik herinner het mij uit een "Griekse" tragedie...

Ik wil de industrie, b.v. de Ruhr-"nijverheid" die haar fijn stof over onze contreien uitstort, niet verdedigen. Verre van. Maar ik krijg wel kippevel als ik moet lezen dat de rapporten van de V.N. over het klimaat blijken vervalst te zijn. En nog meer kippevel als ik gedwongen wordt om daardoor belastingverhogingen te slikken. Hoe groot was de ecologische voetafdruk van de vrij nutteloze klimaatconferentie in Kopenhagen? Als de politiekers en hun "gang" maar kunnen reizen. En als ze geen rechtstreekse redenen hebben, zullen ze er wel een uitvinden.  Op kosten van de belastingbetaler...Maar verder wil ik vrij en vrank (en blij) door het leven kunnen gaan. Al moet ik daarvoor, soms, mijn verstand "op nul" zetten. Wat met mijn herseninhoud niet zo moeilijk is. Grapje...? Of net niet?

Maar dat politiekers niets doen is ook van het "goede" teveel. Tegen donderdag zal er een doorbraak zijn in het LangeWapper-dossier. Lang is het zeker: al twaalf jaar "Lange"! En donderdag is het...1 april! Zeer benieuwd.

Vers van de pers: op de E 19 werden varkens "losgelaten". Alweer een roekeloze vrachtwagenchauffeur die niet weet waar zijn snelheidsmeter staat en die er in slaagt om zijn vrachtwagen te laten kantelen in een bocht. Wellicht een olievlek, een tegenligger, zonnelicht, te korte bocht, uitwijken voor een personenauto... Zeker niet de schuld van de chauffeur... Maar sommige ontsnapte varkens hebben wat mogen "grazen" en nog even van een relatieve  vrijheid mogen genieten,  naast de pechstrook. Het tijdverlies in de file was niet te zien...Het waren ook geen "aard"-varkens.

Take care,

Pericles

29.10.2010.

Nog een paar fofo's...

...waar vorige keer geen plaats meer voor was.

Veel stormvloeden, veel dijkdoorbraken, verschillende jaartallen, veel slachtoffers.

Isabella...Ook aanwezig in de polders. De stormvloeden kregen de naam van de heilige wiens naamdag het op dat ogeblik was. Dus geen discriminatie van de man. Wel veel vrouwelijke heiligen op stormachtige dagen. Een teken??? Heb nog geen "Ludovicusvloed" gevonden. Al genoeg stormen gehad in mijn leven. 

De schandpaal van Assenede. Onbewerkt. Niet meer gebruikt...

Kasteel ter Leyen in Boekhoute.

Isabella langs achteren...

Met een doorkijkje...

Nog een echte pui, van op die plaats gaf de overheid berichten aan de bevolking: "Gij zult niet zondigen!". Als voorloper van de gsm- en e-mail-berichtgeving.











Vandaag niet veel tijd om te schrijven. Vandaar wat meer visuele ruimtevulling. Zoals gezegd: morgen kruip ik in de huid van Spartacus om het op te nemen tegen de fiscus. In één van de arena's van ons rechtssysteem. Uitspraak over een maand...Hoop ik. Maar ik heb Dame Justitia zonder blinddoek gezien. Misschien is dat ook een teken? We zullen zien.

O ja: de lente is nu echt begonnen...Duidelijk... Maar de zon schijnt...Achter de wolken...Zeker!

Prettige start van de week.

Luigi.

21 maart 2010.

Van Boekhoute naar Assenede...

Aangezien vervoer mijn derde natuur geworden is nog een shot van Isabella. Steeds op het droge. Gelukkig: door krimp van het hout zijn er wel enkele gaten in de wand. En dus niet meer zeewaardig. De Isabella ligt tegenover het Kasteel ter Leyen. Een waterburcht in Renaissancestijl. En goed onderhouden. Aan de buitenkant toch. Er was al sprake van een "Goed ter Leyen" in 1410. De periode van de grote overstromingen. Het Meetjesland ligt tussen 4 en 11 meter boven de zeespiegel. Sinds 838 zijn er zo'n 33 dijkdoorbraken en overstromingen geweest. Enkele in het oog springende vloeden: op 8 oktober 1375 ontstond de Braakman in Zeeuws-Vlaanderen. Tot meerdere eer en glorie van de Gentenaars, want zij "kregen" dus hun doortocht naar de Schelde, de voorloper van het Kanaal Gent-Terneuzen.

De Allerheiligenvloed van november 1570 liet het Verdronken land van Saeftinghe (Ik hoor hier steeds het luiden van de klok... Miek en Roel) ontstaan. Maar gooide roet in het eten van Alva. De moegetergde en uitgehongerde bevolking verzette zich tegen de belastingverhogingen. We spreken van een vijfde en een tiendepenning: 5 % en 10 %. Wij, de moderne en huidige Vlaming zit met een vijfenveertigste "penning": 45 %... En toch slikken we dat nog. Raar maar waar. Al zijn we goed voorzien van brood en spelen. Dit geheel en volkomen terzijde.

Terug naar de getuigen van het verleden. Maragreta van Male liet dan wel de Sint-Jansdijk aanleggen ter bescherming van het achterland. De Sint-Elisabethsvloed van 18/19 november 1421 veroorzaakte een binnenzee waardoor de Biesbosch kon ontstaan. Genoeg vloeden. We waren op weg naar Assenede. Alwaar we, op de pui van het laatclassicistische gemeentehuis (1771), recht tegenover de schandpaal (?!), een bijzondere vrouw mochten fotograferen: Dame Jusititia...zonder blinddoek en met een weegschaal in evenwicht...

Deze dame is zeker bijzonder: zij geeft zelfs een schuilplaats aan een zieke duif. Wat een verschil met eenzelfde dame op de pui van het oude gerechtshof in Antwerpen: geblinddoekt en een "onevenwichtige" weegschaal. Wie zei er ook alweer dat " 't kon verkeren"? Deze is echter maar in zandsteen. Die van Antwerpen is in brons. Als dat geen verschil maakt?

Maandag is het weer zover: ik kan/mag/moet (schrappen wat niet past) in het juridisch strijdperk treden met de fiscus. Er is  een remake van Spartacus in aantocht... Benieuwd of de rechter mij nu wel spreekgelegeheid zal geven. Denk dat het alweer een vrouwelijke rechter zal zijn. En die hebben iets tegen mij. Misschien moet ik maar eens de rol van de zieke duif spelen. Wie weet.

Maar ik dwaal af. Tot slot nog een verklaring van de naam "Meetjesland".

Toen ons aller vriend keizer Karel V de streek ging verkennen moet hij bij het zien van de oude vrouwtjes gezegd hebben: "dit is hier een land van enkel maar meetjes" (meetje = oud vrouwtje). De inwoners hadden hun jonge dochters binnen gehouden, kennende de reputatie des keizers.

Tweede verklaring: aangezien het bij de grondverdeling ging om veel kleine stukken moest er veel gemeten worden. En dus ligt de naam voor de hand.

Derde verklaring: (ergens gelezen maar weet niet meer waar) bij de talrijke dijkdoorbraken werd er op die plaats meer zand weggespoeld dan verder achter deze stroomversnelling. Als de zee zich terugtrok bleven daar meertjes achter. Iemand heeft wellicht de "r" laten vallen of kon ze niet uitspreken. Vandaar ook de talrijke "meetjes"  in het landschap. In tegenstelling tot de "wielen" in het Scheldeland, hebben deze meertjes de vorm van "meetjes". Kiest u zelf maar wat u het meest aanneembaar vindt. 

Om af te sluiten een meertje in de vorm van een meetje in het Meetjesland, zonder oud vrouwtje en niet gemeten.

Prettig weekend;

Take care,

Luigi.

20.03.2010.

Boekhoute

Een unicum in Vlaanderen. Een gemeente met een vloot, maar geen haven. Wellicht als voorbeeld voor de inschrijving van schepen in Luxemburg, heeft Boekhoute een vloot van drie schepen, maar dus geen kade om de schepen te laten aanleggen. Misschien kunnen de politiekers de haven van Antwerpen, beter Gent, uitbreiden tot daar. Er liggen nog wat kleine gemeenten op die weg. De Boekhoutse schepen meren nu aan  in Terneuzen of Breskens. Door de verzanding van de Braakman in 1952, vanaf de dertiende eeuw de verbinding van Gent met de Schelde, via de Lieve, kwam Boekhoute droog te liggen. Getuige van dit verleden: de Isabella, een visersschuit. Officieel is Boekhoute dus nog steeds een haven-gemeente. In september zijn er jaarlijks garnaalfeesten. Allen daarheen. Maar ga nu even naar Deadwood kijken. Sorry voor deze verslaving. Maar ik berokken er niemand kwaad mee. En Dixie en Simba kijken mee, lekker in één familiaal triple-nest. 

Tot morgen.

Take care,

Luigi.

24.00 u. 

Het leven...gaat verder

Nu mijn leven stilaan zijn normale patronen herneemt, wordt het geen tijd zeg, mocht ik een uitstapje doen in het Meetjesland. Omdat ik een Kreeft ben, ga ik graag op zoek naar "getuigen van het verleden".

Crembo de Crem: daar heb ik het zo niet mee. Begrijp niet goed waarom ik steeds in het Meetjesland aan ons aller Pieter moet denken. Ergens een verkeerde associatie gelegd. Maar weet niet meer waar. 

Al zijn er niet zo heel veel geschiedkundige "getuigen", ze zijn klein maar fijn. Aangezien ik in Eeklo moest zijn voor "beroepsbezigheden", kon ik van daaruit vertrekken. Met de GPS onder de zachte vingers, is er aan gidsen eigenlijk niets meer aan. Daarmee bedoel ik: niet meer verdwalen en volledige, algehele, diepe concentratie op de historische, en andere, kleinnoden. Sommige al met korte rokjes aan. Leuk is dat. Hoe kort gaan die zijn als het nog eens echt warm wordt? En wat "van boven"...? 't Kan de drang om het onderste uit de culturele kan te halen bij de gidsen alleen maar verhogen.

 Het gebouwtje dat hier langzaam zijn sluiers voor u oplicht kende maar een originele levensduur van 20 jaar. Amper de adolescentie ontgroeit werd het al "verbrant" in 1683. "Ghemaeckt" in 1663. Edoch, met noeste Vlaamse koppigheid ende werkzaamheid werd het "herbauwt". Gelukkig voor ons. Uit de Romeinse tijd van "Capriacum" is immers niet veel overgebleven, tenzij de rechthoekige vorm van de "grote markt".
In de gouden eeuw van Kaprijke was het vooral de laken- en weefnijverheid die veel welstand bracht. Waar niet in Vlaanderen?
De wekelijkse lakenmarkt bracht handelaars van heinde en verre. Maar stilaan tijd om het gemeentehuis van Kaprijke in zijn volledige afmeting te tonen.

Het fonteinje op de voorgrond werkte nog niet. 't Was immers  pas één dag lente en het toeristisch seizoen was nog niet echt bezig. Maar dan had ik ook geen weerspiegeling gehad. Vind het beter zo: rustige reflectie. Da's even goed als "rustige standvastigheid" waarmee men BHV zal kunnen splitsen...En onze belastingen verhogen...Of ons pensioen afschaffen. Maar daar zal Daerden wel een humoristich groen stokje voor steken. 

Ondertussen begint mijn maag te protesteren wegens de leegte binnen haar grenzen en dien ik deze, nu virtueel geworden, toeristische uitstap te onderbreken om opnieuw voldoende en gevarieerde voedingsstoffen met de nodige geestverrijkende vochten te genereren zodat ik mijn geestelijke inspanningen kan verder zetten. Maar ik kom terug. Zeker. Da's beloofd. En "belofte":...zij maakt schuld. Maar wie geeft er in deze tijd nog om een belofte? Ondergetekende!

Take care,

Louis.

19.03.2010

Chicago...in Bilzen.

Hoeveel Chicago's hebben we hier al gekend? Chicago aan de Maas? Aan de Zenne? De Samber? De Dijle? Hoeveel Belgisch stromen ontsnappen aan dat predikaat? De Leie misschien? Voorlopig. 1302 is al zo lang geleden. De IJzer? Maar die heeft dan weer een andere geschiedenis van geweld en witteboordcriminaliteit. En nu dan: het o zo vredige Bilzen... Brussel, Antwerpen, Charleroi, Luik. Nog te begrijpen. Maar Bilzen? En de aanleiding was alweer een echtelijk drama. Misschien nog niet eens een misdadiger. Waarom slaan de stoppen door van een persoon, in die mate dat hij zijn eigen zoon doodt en op een agent schiet? Akkoord, leeuwen doden soms ook hun jongen. Jaloezie of honger laat ik maar in het midden. Zijn we dan echt niet beter dan sommige dieren? Bilzen is helaas geen unicum. En het is ook geen "voorrecht " van mannen. Getuige de vrouw (Lhermite) die haar vijf kinderen met het mes, en dus in koelen bloede, doelbewust, de keel oversnijdt. Lhermite haal ik maar aan om de feministen de mond te snoeren. Ik hoor die al zeggen "'t is weer een man". Ook op Venus worden er slachtoffers gemaakt, fysiek en mentaal! 

Is er dan geen sociale, familiale of ethische druk meer op dergelijke personen? Als nu ook al de politievakbonden beginnen te klagen over hun veiligheid. Met recht en reden. Maar hoe zit het dan met  die van de burger? Zullen de dertig camera's die Mechelen bijkomend gaat plaatsen, dergelijke problemen verhelpen?  Het onveiligheidsgevoel wegnemen? Onder die camera's wellicht. Maar drie straten verder? En de wapenwet? Was die niet strenger gemaakt? Drie doden op één week. En als ik er nog één dag bij tel zijn het er eigenlijk vier in acht dagen.  Mooi gemiddelde: één om de twee dagen. Regeringen: doe er wat aan!

Alles in onze samenleving is gericht op economie en slagen in het leven. Cfr. de veiligheid van de treinreizeiger, waarin jaren niet is geïnvesteerd. Schouppe als promotor.    

Overal en altijd lachende en succesvolle gezichten. Over de verleiders in de reclame  nog niet gesproken en de normen die daar opgelegd worden. Voor velen niet haalbaar. Maar er is een zelfkant aan onze maatschappij: zij die naast of uit het bootje  van succes en geluk vallen. Die mensen moeten het in veel, té veel, gevallen zien alleen te redden. Immers geen succes: geen vrienden of begrip. De coach die verliest met zijn ploeg, staat nu eenmaal en te dikwijls alleen. De mens als wegwerpartikel. "We kunnen niets meer met je doen, dus gooien we je maar weg". Situatie die ik mij zeer levendig kan voorstellen en waar ik een woordje kan van meepraten.

Ik wil wel eindigen met een positieve noot. Ook al komt die uit de individuele sfeer. Maar de lezers zullen mij dat tikkeltje individualisme wel willen vergeven. Dit "nieuws" komt tenslotte niet in de krant. Vandaag de "omloop van de drie bruggen" gefietst en 200 m gelopen. Effectief gelopen. Mijn god (weet niet of die echt bestaat, geloof meer in Darwin), wat was dat heerlijk. En met lopen bedoel ik een korte zweeffase van het lichaam, geen contact met de grond. Ik ben dus van snelwandelen overgegaan naar het echte lopen. Mijn droom van een paar maand geleden was dus "geen bedrog". Heb dit succes-je wel alleen moeten vieren. Maar ook daar wordt aan gewerkt. Ik worstel nu eenmaal en kom toch altijd boven. No matter what. No matter who.

Take care,

See you,

Luigi.

14.03.2010.

De lente...of toch bijna.

Zoals vorge keer meegedeeld is het koppeltje houtduiven in mijn tuin aan de hagel ontsnapt. De boeren dienen niet te panikeren: de duiven krijgen hier hun graantje om mee te pikken. Dus laat ze a.u.b. leven. Ze zijn op dit ogenblik hun nesje aan 't verbouwen. Daarmee te kennen gevend dat de lente er zit aan te komen. Metereologisch hebben we die klip al genomen. Alleen wil de noordooster niet mee. Of wacht die misschien op de kalenderdatum? We hebben zo niet veel boodschap aan de "opwarming van de aarde". En aan de massa's sneeuw in  Zuid-Europa en de Verenigde Staten te zien, zal er niet direct een oververhitting plaatsgrijpen. Tenzij er natuurlijk een meteoor uit de ruimte roet in het eten, of brokken in de pap, komt gooien. Want zelfs dat kan nog. Als we ons maar ergens ongerust laten over maken.

Ook al is het 's nachts bibberen "geblazen", overdag tilt de zon de temperatuur toch boven nul. Na vijf jaar volleybal-loos geweest te zijn, tijd om mijn bal terug op te blazen tot de gewenste spanning. Niet te hard voor mijn gevoelige vingers. Dit volleybalproject kadert in mijn algehele revalidatie. En, geloof het of niet, er kwamen zelfs kleine sprongetjes tevoorschijn. Redenen genoeg om ook terug met de looptraining te beginnen. 't Was even wennen aan de snelheid van voortbewegen, maar er kwamen geen struikelpartijen aan te pas. Dus, wie weet, misschien het begin van een zesde volleyballoopbaan. Daarmee de reeks van beroemde heropstarts van sportloopbanen vervolledigend. 

Het tweede luik van de foto, de steun voor de bal, is een verpakking van saké. Rechtstreeks uit Japan. Een lege verpakking... Toen ik de geneugten van familiale banden, en het drankje, nog mocht smaken, heeft Liesbet dit zoet binnenlopend vocht meegebracht van Japan. Zo zie je dat het er op aan komt om te leren leven met de herinneringen. Zingt Boudewijn de Groot immers niet "dat het toch nooit slijt". Helaas is de  inhoud van de doos even miniem als de familiale relatie. Geen verdere bedenking over de teleurgang van  deze banden. Let's concentrate on good news. 

Onze geliefde koning Albert II heeft   toestemming gekregen van de regering om te gaan feestvieren in Kongo. De federale politie heeft in Brussel, alweer, een Kalashnikov gevonden. En om deze triptiek van goed nieuws vol te maken: de dames hebben hun Internationale Vrouwendag gehad. Ik schrijf hier  niet over de vrouwen die in Afrika door rebellen en geregelde soldaten misbruikt worden. Alleen: de geschiedenis herhaalt zich: Berlijnse vrouwen  in 1945 slachtoffer van de Russische "bevrijders". En de geschiedenis verder terugdraaiend, kunnen er zo nog vele situaties genoemd  worden. Alexander de Grote deed het  onder het mom van "inburgering" van zijn leger. Nee, in Afrika zitten de echte slachtoffers van geweld tegenover vrouwen . Onze Westerse vrouwen hebben teveel luxe: overgewicht, dure kleding, tweede auto, een vriendje hier en daar, een tweede woning, al dan niet onder de zon. Wat mij in deze discussies steeds opvalt:   nooit  verwijst iemand naar "het psychologisch geweld van vrouwen tegenover mannen". En dus doe ik het ook niet. De woede van de Internationale Vrouwenbeweging niet over mij halen. 'k Zou niet durven. Er zijn  teveel vrouwelijke rechters in België...En die hebben altijd "moeite" met mij...Of ik met hen. 't Is maar hoe je't beschouwt. Ik wil eindigen met goed nieuws: in september 2010 zullen alle "Vlaamse" kinderen een school hebben...

See you. Take care.

Louis.

11.03.2010.