Alles is de schuld van Europa...

Er worden de laatste dagen, uren wat beschuldigingen over en weer uitgesproken tussen de verschillende groepen in onze samenleving. Betogingen tegen racisme, betogingen tegen de islam. Tegenbetogingen tegen een andere tegenbetoging. Al dan niet met het waterkanon uiteen gespoten. En conclusie van de meesten analisten: het is de schuld van Europa. Wat is "Europa"? Een werelddeel waar zovele pogingen geweest zijn om het te verenigen onder één leider? De Romeinen konden het niet volhouden. De Moren niet. De opvolgers van Karel de Grote niet. De Habsburgers niet. En Napoleon wil ik niet vergelijken met Hitler. Da's een brug te ver. 

Waarom zouden de huidige politiekers beter zijn dan al hun voorgangers? Omdat ze meer belastingen heffen? Over sneller-dan-het-licht-informatica beschikken? In grote vergaderzalen plenaire vergaderingen houden die het probleem - en vele andere problemen - niet oplossen? En over het wegvallen van de binnengrenzen mogen we geen discours houden, want dan zijn we negatief bezig. Juist één van de oorzaken dat terroristen zich van plaats P(arijs) naar plaats B(russel) kunnen bewegen. Heen en weer. Zonder enige controle. 

Wat is de winst van Europa - en vooral - haar bevolking? Dat we al zestig jaar geen Wereldoorlog meer hebben meegemaakt? Nu we niet meer op straat kunnen komen zonder achterom te kijken  of we geen verdachte pakketten zien, of mensen met een dikke buik. Waar wel eens een bommengordel zou kunnen hangen. En als we onze cultuur, onze waarden en normen verdedigen, onmiddellijk uitgemaakt worden voor racist? Want dat mag niet van de tegenpartij. En soms ook niet van onze eigen "regio"-genoten. Wanneer zal er einde komen aan deze Koran-dreiging? Want de Koran schrijft immers een "vredelievende" bekering van de ongelovigen voor. Zie hiervoor verzen 8 en 9. En iedereen die niet in Allah en Mohammed gelooft is een "ongelovige".  Dus.

Maar Zaventem zal morgen drie vliegtuigen laten opstijgen en landen. En daar mogen we "blij" om zijn.

Nana Mouskouri - De kleinste & Lonely shepherd in concert

Nana Mouskouri - La Paloma (From Mein Athen DVD)

En Partant - Nana Mouskouri (Outward Bound) French Version

Nana Mouskouri - Weisse Rosen Aus Athen 1976

Nana Mouskouri - Enas Mithos -

the cats the end of the show

The Cats - Rock n Roll (I Gave You The Best Years Of My Life)

Het leven gaat verder...

In de uren na de aanslagen weet je niet wat je aanmoet... Dat je een trauma moet verwerken is duidelijk. Parijs, Londen, Madrid...Het is in Europa en je bent er ook wel eens een keertje geweest. Met of zonder leerlingen en vrienden. Zaventem / Maalbeek: die plaatsen ken je als je eigen achtertuin. Je had er ook kunnen zijn. Je denkt terug aan Waterloo en de IJzervlakte waar ook mensen levend geamputeerd werden. 

Hoe verwerk je dit? 

De eerste momenten met ontzetting, daarna in trance, als verdoofd. Maar "the morning after" moet je weer verder: nee, ze krijgen ons niet klein. En je zet je recht. Dat is wat er van mensen verwacht wordt. Altijd opnieuw tegenslagen verwerken en weer doorgaan. Niets kan ons stoppen. 

En dan krijg je dit:

O, je weet dat het leven eindig is. Dat, in menselijke termen, aan alles een eind komt. En toch - en toch - doet ook dit pijn. 

Een oogstrelende voetballer. Een filosoof die ongezouten zijn mening gaf. Een Beatles-kapsel. Of mag ik schrijven een Provo-kapsel? Iemand die durfde ingaan tegen gangbare stromingen in sport en maatschappij. Het voetbal een nieuw leven gaf. Op het terrein dirigeerde als gold het een symfonisch orkest. Later ook zijn spelers kon doordringen van zijn technisch en tactisch vernuft. Supporters kon begeesteren. Mensen, die afhaakten op het Italiaanse Catenccio, terug naar het stadion trok en terug leerde genieten van het voetbal. 

Jammer dat sommige van onze voetbalcommentatoren met een "Nederland-syndroom" zitten en niet kunnen toegeven dat jij de beste voetballer ooit was. Het zal je een zorg wezen. Voor mij blijf jij de grootste, de beste en de mooiste voetballer die ik ooit heb zien rondlopen op het groene veld. Vaarwel Johan, ik zal je missen. 

Al zal ik ook altijd opnieuw genieten van jouw doelpunten, versnellingen en bewegingen tussen de twee doelen. Zoals ik zal blijven genieten van de schilderijen van Vermeer, Van Gogh, Pieter Breughel, of de teksten en liedjes van Lennart Nijgh, Ramses Shaffy, André Hazes, Benny Nijman, Conny Vandenbos. Want: het leven gaat verder en de Aarde blijft draaien. Na een nacht komt de zon weer op. En eens breekt ze door de wolken die haar nu - even - onzichtbaar maken.

Broken dreams

Na de verschrikkelijke aanslagen in het hart van onze samenleving zal men moeten nadenken over de toekomst van deze "oorlogsvoering". Zovele dromen stuk met nog meer trauma's als gevolg. 

Heeft het zin op deze manier door te gaan? 

Angst, onveiligheid, tijdrovende grenscontrole's. Het brengt weinig aarde aan de dijk om profeet van het verleden te spelen. Schengen, mensensmokkel, destabilisatie van de regio's in Afrika en het Midden-Oosten. Er zijn genoeg factoren die aan de basis liggen van wat er nu gaande is. En de echte verantwoordelijken zullen dit toch nooit toegeven. 

Napoleon wou ook  vrede, maar werd telkens teruggefloten door Engeland, Rusland, Oostenrijk en Pruisen. Waarbij de ene tsaar al meer verraad pleegde dan de andere keizer. Praten hielp toen niet meer. 

Israël is ook ontstaan op bommen en terrorisme. Beghin, Meir, Dajan. Maar op een bepaald moment is men moeten gaan praten. 

Is het misschien in deze niet aangewezen om met I.S. te gaan praten? Zij trekken samen in Libië. Da's in de voorstad van Europa. Klaar voor een invasie? Een echte dan, want - gisteren heeft dat nog maar eens bewezen - ze zijn al onder ons. Geef hen dat gebied. Als die inwoners dat aanvaarden, het weze zo. We dienen onze eigen culturele, morele en maatschappelijke waarden te verdedigen. Niet door hen te laten vernietigen. 

Oorlog is een middel, praten is een ander middel. Haat en wraak zijn slechte raadgevers. Altijd en in alle relaties.

Mozart - Requiem For a Dream

I Want to know what love is - Foreigner

Berlin - Take My Breath Away

Roxette - Listen To Your Heart

Pat Benatar - Love Is A Battlefield

C 130 Hercules

Je hoort ze van ver aankomen. Van veel verder dan een Boeing 747 of een Airbus 580. Voor zover deze laatste in Zaventem kan / mag landen. Alleen als hij niet te vol zit. Kwestie van de tarmac niet in gruizelementen te hakken. Maar nu dus "onze" C 130 Hercules. Samen met mijn goede collega's van de TSM-seniors (anglicanisme voor "senioren") mocht ik vorige donderdag (dat was 17 maart 2016) de 15e Wing Logistiek gaan bezoeken op de Militaire Luchtmachtbasis van Melsbroek. De eerste spadesteek, annex onteigeningen, werd gegeven door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog. Enkele restanten landingsbaan zijn er nog en de hoofdlandingsbaan ligt nog waar de eerste gegoten werd.

Stralend in de prille voorjaarszon liet hij zich mooi bekijken en bewonderen. Al die reddingsvluchten uit het verleden flitsen aan onze breinen voorbij: Kongo, de Hoorn van Afrika, en zovele andere voedsel- en medicijnendroppingen. Helaas ook het ongeval in Eindhoven. Maar dat komt voor als je zo'n lange geschiedenis van dienstbetoon hebt.

Deze old-timer "loopt", eerder vliegt en rijdt, op zijn laatste benen, wielen, vleugels. Eigenlijk had hij al moeten vervangen zijn. Door de Airbus 400. Maar aangezien Airbus een beetje achteruitzit met zijn leveringen...Enkel maar dit schaalmodel en foto.

Geen nood, deze Airbus, als ze ooit komt, heeft ook maar een korte start- en landingsbaan nodig. Dus de prestaties van de 15e Wing zullen gehandhaafd blijven. Ondertussen is het middag geworden en door de hoge mate van concentratie op de uitleg van onze welbespraakte en humoristische gids, tijd om te eten. Deed ons allemaal, althans de mannen toch, denken aan onze legertijd. De mess van de officieren dan vooral. Maar dat was bijzaak. Vele oude koetjes werden uit de gracht gehaald en van de nodige evaluaties voorzien. Geen slechte punten, enkel maar goede en door naar het volgende jaar. Op naar de echte old-timers in het Dakota-museum. Beginnend met de voorganger van onze Hercules: de Flying Boxcar.

De voorkant zegt u wellicht minder. Zijn achterkant was deze te vertrouwder:

Gelukkig zijn er nog mensen die begaan zijn met het bewaren van getuigen uit het verleden. Zoniet zat dit exemplaar in de schroothoop en was het niet meer zichtbaar voor ons, onze kinderen en hun kinderen.

Evenwel is de blikvanger hier een Dakota. Vandaar tevens de naam van het museum en...

...de naam van...

....

...het bier: donker, 6,8 °.

Er zij van die dagen in een mensenleven waar je heel lang naar tracht. En als ze dan beginnen, hoop je dat deze eeuwig zullen duren. Wat natuurlijk niet kan, dat weet je ook. Maar toch, als elke minuut een honderdste van een seconde lijkt en die dag voorbijgaat alsof je in een Starfighter - slecht voorbeeld, want die kwamen al eens onzacht in aanraking met de grond - beter is dus een F16 zit, zijn dit dagen om nooit meer te vergeten. Niet alleen omwille van de onderwerpen, maar - vooral - omwille van de ontmoetingen en de gesprekken met de collega's. "Old-Timers" of niet. Ik zou ook kunnen schrijven "Old -TSM-ers". Maar dat doe ik niet. Zo "old" zijn we niet.

  

HERINNERINGEN...

Voor een Kreeft-man is het moeilijk  herinneringen weg te vagen. Te "deleten" om het met een moderner woord te schrijven. Waarom zou ik? Men kan mijn  trots wegnemen. Mijn geld. Mijn gezondheid. Op het eind zelfs mijn leven. Maar tot dan: niet mijn herinneringen. Tenzij natuurlijk Alloïs Alzheimer zou komen opdagen. Maar tot dan: niet mijn herinneringen. En in dat laatste geval is er nog een "zich oprollend geheugen". Zelfs bij Alzheimer zal de herinnering dus niet volledig weg zijn. En nu er een diagnose gesteld is van "microvasculair lijden", zal de herinnering zich wellicht sneller "oprollen" dan verwacht. Maar voorlopig is er dus niets aan de hand. Ogenschijnlijk. 't Is wat langer zoeken achter een naam bij een gezicht. Of een gezicht bij een naam. Of alle twee. Maar daar "lijd ik niet alleen aan". Dus dat is al een troost. En onder het motto "beelden zeggen meer dan duizend woorden", hierna maar een paar foto's.

Niet direct mijn beste foto's, maar ze zeggen wel veel. Zonder woorden. En u, lieve lezers en lezeres, moet er maar het uwe van denken. Ik heb geprobeerd - samen met mijn echtgenote - mijn dochters een zo breed mogelijk spectrum te geven van wat er in de maatschappij leeft en zich in de geschiedenis heeft afgespeeld. Daarop mag - en kan - men mij geen verwijten maken.

Met een zo breed mogelijk spectrum aan lichamelijke vaardigheden. Ook hier munt de foto weer niet uit door scherpte, al kan ik dat pareren in de richting van het "fotoboxke" van die tijd. Er was helemaal geen sprake van 12 Pixels, laat staan "megapixels". En sluitersnelheid was even onbetaalbaar. Binnenkort komen de echte pixels wel tevoorschijn.

Om af te sluiten een dia uit die periode. Geen blauw- maar roodzweem deze keer. En aangezien ik traditionalist ben, geen Photoshopcorrecties. Vind het ook soms zo vermoeiend om al die "aangetaste" dia's te corrigeren. U zal willen begrijpen dat de herinnering aan de foto kleeft. Of die bewerkt is of niet maakt geen verschil... 

De Foute 128: Eddy Wally - Chérie

Oef...

Eindelijk raak ik nog eens - in deze blog - bij "opstellen". Het leek even of het geen nieuwe teksten meer wou toelaten. Nu, eensklaps, dus wel. Al is er nu weer geen tijd. Niet getreurd, maak de letters wat groter en de zinnen wat korter.

En is er buiten regen en wind niet zo heel veel te vertellen. Dus las ik  maar wat gedigitaliseerde foto's in. Teveel dia's krijgen blauwzweem. Dat kan ik de eventuele vinders van "mijn" dia's toch niet aandoen.

En laat dit nu juist een digitale foto zijn... Van een trotse toren die ooit in het midden van Europa stond. Die eveneens een groot deel van mijn leven "beheerste". School, sport, vrije tijd, liefde...Veel speelde zich af rond dit baken. Maar door een gebrek aan tijd kan ik daar nu niet verder over verhalen. En dus hou ik het hier voor bekeken. Blij dat ik er weer op kon, op "mijn blog", en over alle dashboardknoppen kon beschikken. Vanavond (of morgen) of overmorgen wellicht meer van dit. Bij leven en welzijn: een leuk weekend aan "alle" lezers. Eindigend met een dia die mij nauw aan het hart ligt. Waarvan ik niet meer wist dat die er nog was...

Black -- Wonderful Life [[ Official Video ]] HD